ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတာတြင္းကာလမ်ား (၁၁)

♫♪♯   အရင္ဆို . ♫♪♯ .. ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ ♫♪♯ မီးပံုနံေဘးမွာ ဝုိင္းဖြဲ႕ကာ ♫♪♯  အေဖာ္ေတြ စံုလင္ေနမယ့္ အျဖစ္ ျပန္ျမင္ေယာင္မိတယ္ ..♫♪♯....♫♪♯...

တစ္ပိုင္းတစ္စ သာရေသာ ဆရာခမ္းလိတ္၏ သီခ်င္းကို ရင္ထဲမွသာမက ႏႈတ္မွလည္း ထုတ္ညည္းမိသည္။
ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကို လြမ္းေနသည္။ ဒီအခ်ိန္ဆို အိမ္မွာ ေဆာင္းေငြ႕ေဆာင္းသက္ကို ရစျပဳၿပီျဖစ္သည္။
ေဆာင္းႏွင္းတို႔ တေဝေဝ ျဖစ္ေနမည္ ျဖစ္ေသာ ေတာႀကိဳေတာၾကားကၿမိဳ႕ ကေလး၊ ေတာင္ႀကိဳေတာင္ၾကားက ၿမိဳ႕ငယ္ေလးကို လြမ္းမိသည္။
ငယ္ငယ္က ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးေသာ ဘဝပံုရိပ္မ်ားက အေတြးတြင္ တဝဲဝဲလည္ ေနသည္။
စိတ္၏ နားထဲတြင္ ေခါပုတ္ေထာင္းသံ တဖံုးဖံုး ....
ေဆာင္းႏွင္းေငြ႔ ေအးေအးတြင္ ကပ္ပါလႊင့္ေမ်ာလာတတ္ေသာ ႏွမ္းေလွာ္နံ႕ သင္းသင္းေလးက ေမြးရပ္ေျမသို႔ အေရာက္ တစ္ေခါက္ ျပန္ခဲ့ဖို႔ ဖိတ္ေခၚ ေနသလို ခံစားမိသည္။
ဟိုးအရင္က အခ်ိန္မ်ား ...

ေမြးရပ္ေျမကို ကၽြန္ေတာ္လြမ္းသည္ ...
ခုခ်ိန္ျပန္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမ ေခါပုတ္ေထာင္းေကၽြးမည္ ျဖစ္သည္။
"အေမကိုလည္း လြမ္းတယ္၊ ရြာက ေခါပုတ္ေထာင္းကိုလည္း လြမ္းတယ္ အေမ။"
ငယ္စဥ္က ေဆာင္းတြင္းကာလကို ကၽြန္ေတာ္ အင္းေတာ္မွာ အခ်ိန္ကုန္ရသည္က မ်ားပါသည္။
၆ ႏွစ္ မွ ၁၇ ႏွစ္သား ထိ အင္းေတာ္ ေဆာင္းနံနက္ခင္းမ်ားကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္ကို သတိရသည္။ ေဆာင္းဆိုလွ်င္  အမ်ားအားျဖင့္ အင္းေတာ္ ေဆာင္းတြင္းကိုသာမွတ္မိေနသည္။
ဗန္းေမာက္ေဆာင္းတြင္း အမွတ္တရ ဆိုလွ်င္ ငယ္ငယ္ ၅-၆ ႏွစ္သား အင္းေတာ္သို႔ ေက်ာင္းတက္မသြားမီက ပံုရိပ္မ်ားကို ဝိုးတိုးဝါးတား မွတ္မိေနသည္။ ဗန္းေမာက္ၿမိဳ႕အဝင္နားရိွ ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမ ေအာင္သာကုန္းဟူသည့္ ရြာကေလးတြင္ ႀကံဳခဲ့ရသည့္ ေဆာင္းနံနက္ခင္းမ်ား ျပန္ျမင္ေယာင္မိသည္။

၁၉၉၆ မတိုင္မီ အခ်ိန္က ထိုေက်းရြာေလးကို ဗန္းေမာက္ၿမိဳ႕၏ ရပ္ကြက္တစ္ခုအျဖစ္ မသတ္မွတ္ေသးပါ။ ၿမိဳ႕နယ္ စည္ပင္သာယာ နယ္နမိတ္ပါ ရပ္ကြက္ မဟုတ္ေသးပါ။ အိုးအိမ္မ်ားလည္း ယခုေလာက္ မမ်ားေသးပါ။ ယခုကားလမ္းေဘးရိွ အိမ္ရာမ်ားမွာ လယ္ကြင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ တဲကုပ္ကေလးႏွင့္ ညာဖက္ မ်က္ေစာင္းထိုး မလွမ္းမကမ္းတြင္ အေၾကာ္ဆိုင္ တန္းေလးရိွသည္။ အေၾကာင္ဆိုင္တန္းေလး အေၾကာင္း မေရးမီ ထိုအိမ္ေလးအေၾကာင္း ေျပာရဦးမည္။ ထို အိမ္ေလးသည္ ၁၉၈၃-၈၄ ေလာက္တြင္ (မဆလ ေခတ္) ျပည္သူပိုင္ေျမ အျဖစ္ အသိမ္းခံလိုက္ရပါသည္။ အိမ္ေနရာလည္း အစားျပန္မေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနစရာမရိွသည့္ အတြက္ အိမ္ငွားဘဝျဖင့္ ၄ ႏွစ္ ခန္႔ ေနခဲ့ရေသသည္။ အိမ္ရာေျမမ်ားသိမ္းျခင္းသည္ အလြန္ အႏၱရာယ္မ်ားပါသည္။ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာသူမ်ားအတြက္ သိသာလွေသာ အေျပာင္းအလဲ မဟုတ္ေသာ္လည္း၊ ထိုေျမ ထိုယာကို အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း အျဖစ္ မိသားတစ္စု လံုး မွီခို ေနရသူမ်ား အဖို႔မွာ ဘဝ ပ်က္ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ အေၾကာက္တရားျခင္းယွဥ္လွ်င္ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ အလုပ္ျပဳတ္မွာ ေၾကာက္တာထက္၊ ေတာင္သူတစ္ေယာက္ ေျမသိမ္းခံရမွာ ေၾကာက္တာက ပိုမည္ထင္ပါသည္။ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္သည္ ပညာတတ္ျဖစ္သည့္ အတြက္ အျခား အလုပ္တစ္ေနရာ ရွာႀကံႏိုင္ဦးမည္။ လယ္သမား၊ ယာသမားအတြက္မွာမူ သူတို႔၏ တစ္ခုတည္းေသာ အတတ္ပညာသည္ လယ္ယာလုပ္ျခင္း၊ သူတို႔၏ တစ္ခုတည္းေသာ အသက္ေမြးရာဌာနသည္ ဤေျမ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေျမမရိွလွ်င္ ဘဝ ပ်က္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သူတစ္ပါးဘဝ၊ မိသားစု အသိုက္အၿမံဳကို ဖ်က္မိျခင္းမွ ေရွာင္းရွားႏိုင္ရန္ အတြက္ အမွန္တကယ္ထိုက္တန္ေသာ ေျမယာ အစားထိုး မေပးႏိုင္ပဲ ေျမသိမ္း၊ ယာသိမ္းျခင္း အမႈကို မျပဳၾကလွ်င္ ေကာင္းေလစြ ဟု ထင္မိပါသည္။

အေၾကာ္ဆိုင္တန္းေလး အေၾကာင္း ဆက္ဦးမည္။ ထိုအေၾကာ္ဆိုင္တန္းတြင္ ေရာင္းသည့္ အေၾကာ္သည္ တို႔မွာ မနက္ ၃ နာရီထိုးေလာက္ဆိုလွ်င္ မီးစေမႊးၾကၿပီး ေၾကာ္ၾကၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း "ဗမာေစာ၊ ရွမ္းေတာျပန္" ဟူေသာ ဆို႐ိုးစကား ရိွခဲ့ဟန္တူသည္။ ရြာမွ မီး႐ွဴးမ်ားျဖင့္ ေစ်းေရာင္းတက္လာသူမ်ားက နံနက္ေစာေစာ အဆာေျပ ဝယ္စားၾကတတ္၍ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖက္တြင္ ဝါးေပါသည့္အတြက္ ဝါးမီး႐ွဴးမ်ားကို နံနက္ခရီးသြားရာတြင္ ဓာတ္မီးအစားထိုးအျဖစ္ သံုးၾကသည္။ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံကာ ဓာတ္မီး၊ ဓာတ္ခဲ ဝယ္ရန္မလို၊ ေတာထဲတိုး၊ ဝါးေျခာက္ရွာကာ ဝါးမီး႐ွဴး အလြယ္တကူ လုပ္ႏိုင္ သံုးႏိုင္ၾကေပသည္။ ဝါးမီး႐ွဴးသည္ ေဆာင္းနံနက္ခင္း ေအးေအးတြင္ အလင္းေပး၍ လမ္းျပ႐ံုသာမက အေႏြးဓာတ္ကိုလည္း ရေစပါသည္။ ဝါးမီး႐ွဴး မျမင္ဖူးသူမ်ားအတြက္ ပံုဆြဲျပဦးမွ သင့္ေတာ္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ဝါးမီး႐ွဴးသည္ အိုလံပစ္ မီး႐ွဴးတိုင္လို ဆီျဖင့္ ထြန္းၫိွရေသာ မီး႐ွဴးလည္း မဟုတ္ပါ။ ေရနံဆီသုတ္အဝတ္ကို တုတ္တြင္ရစ္ပတ္ၿပီး ထြန္းၫိွရေသာ မီးတုတ္မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါ။ ေျခာက္သေယာင္းေနေသာ ဝါးမ်ားကို ႐ိုက္ခြဲၿပီး ဝါးျခမ္းျပားေလးမ်ား ျဖစ္ေအာင္ အရင္လုပ္ရပါသည္။ ထိုဝါးျခမ္းျပားေလးမ်ားကို ထင္းစည္းကဲ့သို႔ စု၍ စည္းၿပီး ႏွီးျဖင့္ တုပ္ကာ တုတ္အျဖစ္ လုပ္ရပါသည္။
အရွည္ ၄ ေပခန္႔၊ အတုတ္ ၂ လက္မခြဲ ၃ လက္မခန္႔ (လက္တြင္တစ္ဖက္တည္းျဖင့္ ကိုင္၍ ေကာင္းမည့္ အရြယ္) လုပ္ၾကပါသည္။ ဝါးမွာ အသားပါးသည့္ သင္းဝါးကို သံုးေလ့ရိွပါသည္။ အသားပိတ္သည့္ သိုက္ဝါးကို မသံုးပါ။ မီးထြန္းလိုလွ်င္ အဖ်ားတစ္ဖက္ကို မီး႐ိွဴ႕ၿပီး သံုးယံုတာ ျဖစ္သည္။ မီးေလာင္၍ ဝါးအသားအေတာ္မ်ားမ်ား မီးေခ်းခဲ ဖုံးလာလွ်င္ အဖ်ားကို ခါထုတ္ ႐ိုက္ခ်ိဳးရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအခ်ိန္ေဆာင္းအခါ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ မီး႐ွဴးခါးခ် ထားေသာ ဝါးျပာ အခ်ိဳ႕ကို လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေတြ႕ေနရတတ္သည္။ မီးအလင္းပိုလိ္ုလွ်င္ မီး႐ွဴးတုတ္ကို ေလတြင္ ဘယ္ညာလႈပ္ရမ္းေပးရသည္ ထိုအခါ ျပာမ်ားေၾကြၿပီး ေလပိုရကာ မီးပိုေတာက္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မီး႐ွဴးျဖင့္ လာလွ်င္ လက္ႏွိ္ပ္ဓာတ္မီးကဲ့သို႕ မဟုတ္။ မီးက အၿငိမ္မေန။ တစ္ခါတစ္ခါ မီးမွိန္သြားလိုက္၊ မီးေတာက္ေကာင္းလာေစရန္ ေဝွ႔ရမ္းလိုက္ ျပန္ေတာက္တိ္ုက္ ျဖင့္ ေဆာင္းႏွင္းေတာထဲ တေရႊ႕ေရႊ႕ ခရီးႏွင္ရင္း လိုရာေရာက္ေအာင္ သြားၾကရသည္။

 အိုလံပစ္မီး႐ွဴးတိုင္

ေရနံဆီသုတ္ မီး႐ွဴးတုတ္ 

ဝါးမီး႐ွဴး

ထိုအေၾကာ္ဆိုင္တန္းေလးသည္ ဗန္းေမာက္ ၿမိဳ႕မေစ်း ႏွင့္ ၂ ဖာလံု ခန္႔ အကြာတြင္ ရိွသည့္ အတြက္ ၆ နာရီ၊ ၇ နာရီ ဆို ေစ်းမွ ျပန္လာသူမ်ားလည္း တစ္ေထာက္နားၿပီး ထိုဆိုင္တန္းေလးတြင္ မုန္႔ထိုင္စားၾက နားၾကသည္။ ထိုေနရာတြင္ မနက္ခင္း၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒသအေခၚ မုန္႔လင္မယား (မႏၱေလးေဒသတဝိုက္ မုန္႔မ်က္ႏွာအပ္ ဟု ေခၚသည္ဟု ထင္ပါသည္) ပူပူေလးကို နံနံပင္ေမႊးေမႊးေလးျဖင့္ ၾကြပ္ၾကြပ္ရြရြ စားႏိုင္သည္။ လက္ျဖစ္ ဆန္ေခါက္ဆြဲသုတ္ ကို င႐ုတ္သီး စပ္စပ္၊ ဟင္းရည္ပူပူ ျဖင့္ ႏွာရည္ယိုသည္ အထိလည္း ဆြဲႏိုင္သည္။ ရွမ္းတိုဖူး (ဆန္တိုဖူး) ကို ဆီတိုဖူးရည္စပ္စပ္ျဖင့္ ခ်ဥ္ငံစပ္ေလး ေလႊးႏိုင္သည္။  တိုဖူး (ပဲတိုဖူး) အစိမ္းသုတ္ ကို ၾကာညိဳ႕ခ်ိဳခ်ိဳ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ ႏွင့္ မ်ဥ္ေသြ႕ေျခာက္ ခ်ဥ္စပ္ေလး စားႏိုင္သည္။ ပဲတို႔ဖူးေၾကာ္ၾကြပ္ၾကြပ္ေလး ကို ေပါင္းတင္းမီးဖုတ္ ေစးေစးေလးျဖင့္ စားႏိုင္သည္။ကုလားပဲျခမ္းေၾကာ္ကို မုန္႔တီအရည္ေဖ်ာ္ႏွင့္ စားရတာလည္း ေကာင္းသည္။ ဗယာေၾကာ္ ႏွင့္ မုန္႔ေၾကြေစ့သုတ္ၿပီး စားရသည္မွာ ေမ့မရႏိုင္သည့္ ရွမ္းနီေဒသရိွ အစားအစာ တစ္ခု ျဖစ္သည္။ မုန္႔လက္ေကာက္ေၾကာ္၊ မုန္႔စိမ္းေပါင္း၊ မုန္႔ျပာလူး အတြင္း၍ အုန္းသီးႏွင့္ ထန္းလ်က္ကို ဌာပနာထား၍ ျပဳတ္ထားေသာ မုန္႔လံုးကို တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု မကပ္ေစရန္ ေဒသအေခၚ မုန္႔ႏွစ္ (ဆန္မႈန္႔) လူးထားေသာ မုန္႔ သည္လည္း စား၍ အေတာ္ေကာင္းပါသည္။ ႏွမ္း ႏွင့္ ေျမပဲ ဆီရႊဲရႊဲျဖင့္ လုပ္ထားေသာ ေခါစီ၊ ႏွမ္းမ်ားမ်ားျဖင့္ အလြန္းေမႊးေသာ  ေခါပုတ္ကင္ ေဖာင္းေဖာင္းေလး၊ အုန္းသီးထည့္ေပါင္းထားသည့္ ေပါင္းတင္း၊ ပဲထည့္ထားသည့္ ပဲေပါင္းတင္း၊ ေကာက္ညွင္းကို ငွက္ေပ်ာဖက္ျဖင့္ ကေတာ့ထိုး ထုပ္ၿပီး ျပဳထားသည့္ ေကာက္ညွင္း စီးေလာ္ေလာ္၊ ျဖဴျဖဴတံုတံု အိအိ ခ်ိဳခ်ိဳျဖင့္ စားရတတ္သည့္ မုန္႔ဦးေႏွာက္ စသည့္ ေဒသထြက္ မုန္႔ပဲသေရစာမ်ားကို ေရာင္းခ်ေလ့ ရိွပါသည္။ ထိုေခတ္အခါက မနက္ မနက္ဆိုလွ်င္ ေစ်းဆိုင္တန္းေလးတြင္ မုန္႔ဝယ္စားသူမ်ားျဖင့္ စည္ကားေနေလ့ ရိွပါသည္။ မုန္႔ပဲသေရစာ စားႏိုင္ေလာက္ေသာ ေငြပို ေငြလွ်ံမ်ားလည္း အထိုက္ အေလ်ာက္ရိွၾက၍ ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။
မွတ္မွတ္ရရ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ၁၉၈၈ မတိုင္မီက ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖက္ လူအေတာ္မ်ားမ်ား မုန္႔ဝယ္စားႏိုင္ အလွဴအတန္း ျပဳႏိုင္ၾကေသးသည္ကို မွတ္မိသည္။ ေႏြရာသီတိုင္းလို ရွင္ျပဳပြဲႀကီးမ်ားရိွသည္။ ေနာက္ပိုင္းတျဖည္းျဖည္း အလွဴအတန္းနည္းလာသည္ ေႏြရာသီတိုင္း ရွင္ျပဳပြဲႀကီးမ်ား မရိွေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ မုန္႔ေစ်းတန္းေလးသည္လည္း ျပည္တြင္း စီးပြားေရး ခၽြတ္ၿခံဳက်မႈ၏ ဂယက္ထဲ ပါသြားခဲ့သည္။ ၁၉၉၀ ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္မ်ား၏ မုန္႔ဆိုင္တန္းေလး လံုးပါးပါးၿပီး ေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့သည္မွာ ယေန႔တိုင္ပင္ျဖစ္သည္။

ထိုစဥ္အခ်ိန္က ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ မိမိရင္ေသြးကို ကိုယ္ႏွင့္မကြာ "ပိုးတံဘက္" ျဖင့္ ေက်ာပိုးသယ္ေလ့ရိွေသာ ေဒသ ဓေလ့ကို ရွမ္းတို႔၏ ႐ိုးရာဓေလ့ တစ္ခု ျဖစ္မွန္ ေႏွာင္မ်ားမွ သိလာရသည္။
ယခုတိုင္ ရင္ေသြးငယ္တို႔ကို ရင္ႏွင့္မကြာ သယ္ပိုးေစာင့္ေရွာက္ေလ့ရိွေသာ ႐ိုးရာ "ပိုးတံဘက္" ေက်ာပိုး ဓေလ့ေလး ေရရွည္တည္တံ့ ပါေစဟု ဆႏၵျပဳမိပါသည္။

ဆန္တိုဖူး (ရွမ္းတိုဖူး) ၊ မုန္႔ျပာလူး၊ မုန္႔ေၾကြေစ့၊ ေခါစီ၊ ေခါပုတ္၊ ေပါင္းတင္း စသည္တို႔ကို ရွမ္းစကားမတတ္ေတာ့သည့္ ရွမ္းမ်ားေနထိုင္ရာ ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္း စစ္ကိုင္းတိုင္းအတြင္းရိွၿမိဳ႕နယ္မ်ားႏွင့္ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းရိွၿမိဳ႕နယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ႐ိုးရာမပ်က္ က်န္ရိွေနသည္ ကေတာ့ ဝမ္းသာရမည္ပင္ ျဖစ္သည္။









ဆရာခမ္းလိတ္ ၏ သီခ်င္းကို နားေထာင္ရင္း တကယ္လြမ္းလာတဲ့ ေမြးရပ္ေျမ။
ေတာင္ျပာျပာမ်ားရဲ႕ ေအာက္၊
ႏွင္းေငြ႔မ်ားရဲ႕ေအာက္၊
ေဆာင္းနံနက္ခင္းတြင္ ျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတတ္ေသာ ၿမိဳ႕ငယ္ေလး သို႔မဟုတ္ ရြာငယ္ေလး ..........

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရပ္မွာ ခ်ယ္ရီ မပြင့္ပါ။ ခ်ယ္ရီပင္လည္း မရိွပါ။
ေခါပုတ္ရိွသည္။ လူလံုးမကြဲေအာင္ ခပ္သည္းသည္း က်ေသာ ေဆာင္းႏွင္းပြင့္မ်ားရိွသည္။ အသဲမွာ စြဲေနေသာ ေဆာင္းခ်စ္သည့္ ေသြးက ေဖ်ာက္မရတတ္ပါ။ ေခါင္ရည္ေသာက္သည့္ အေလ့သိပ္မရိွေသာ္လည္း ကေစာ္ေဖာက္ၿပီး ထမင္းခ်ိဳအျဖစ္ စားတာေတာ့ရိွသည္။ စစ္ကိုင္းတိုင္းအထက္ပိုင္း ႏွင့္ ကခ်င္ျပည္နယ္ ခ်ယ္ရီမပြင့္ေသာေဒသ မွ ရွမ္းတို႔ကိုလည္း ရွမ္းဟု ေခၚေၾကာင္း၊ ရွမ္းစကားမတတ္ၾကေသာ ေပ်ာက္ကြယ္လုလု ရွမ္းမ်ား ရိွေၾကာင္း အမွတ္တရ တင္ျပလိုက္ရပါသည္။

အင္းေတာ္ၿမိဳ႕မွ အမွတ္တရ ေန႕ရက္မ်ား (၁၁)

"စြန္ေတြလႊတ္ၾကတဲ့ ကေလးဘဝ၊ ကိုယ္ေလ ႀကိဳးျပတ္လို႔ ႐ွံဳးေတာ့၊ ရယ္ရယ္ ေမာေမာ နဲ႕ ေျပာဖူးခဲ့တဲ့ စကား မွတ္မိေသးတယ္ ...." 

ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္၏ သီခ်င္းစာသား ... သီခ်င္းသံကို ေသခ်ာ ကၽြန္ေတာ္ မၾကားဖူးခဲ့။ ဒါေပမယ့္ ထိုစာသားေလးကို ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မွတ္ရရႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ ထို ေနရာစာသားေလးကို ခဏခဏ ဆိုမိသည္။ ငယ္ငယ္စြန္လႊတ္သည့္ ဘဝကို အမွတ္ရလို႔ ျဖစ္ေခ်မည္။

အင္းေတာ္ၿမိဳ႕တြင္ ကၽြန္ေတာ္ စြန္လႊတ္ခဲ့ဖူးသည္။ အင္းေတာ္ၿမိဳ႕သည္ ကၽြန္ေတာ့ကို မ်ားစြာပ်ိဳးေထာင္ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။ ေမြးရပ္ေျမ မဟုတ္ေသာ္လည္း ေမြးရပ္ေျမလို႔ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သည့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း အင္းေတာ္မွာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေက်းဇူးရွင္ ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားလည္း အင္းေတာ္မွာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေက်းဇူးရွင္ ဘႀကီးႏွင့္ႀကီးႀကီးတို႔ မိသားစုလည္း အင္းေတာ္မွာ။ 

အင္းေတာ္တြင္ ေက်ာင္းေနခြင့္ရေသာ ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းခဲ့သည္ ဟုဆိုရမည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘႀကီးက ကစားတာကို သိပ္မခ်ဳပ္ခ်ယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္အေဖဆိုလွ်င္ ခြင့္ျပဳမည္ မဟုတ္ေသာ ကစားခုန္စားမ်ားကို လႊတ္လပ္စြာ ကစားခြင့္ေပးသည္။ ေလာင္းကစားလုပ္ခြင့္ လံုးဝမေပး။ စစ္တုရင္၊ က်ား၊ လက္ေတာက္ခံု စံုေအာင္ ကစားခြင့္ေပးသည္။ ေငြၾကးႏွင့္ေတာ့ လံုးဝ လုပ္ခြင့္မျပဳ။ ေငြႏွင့္ ေၾကးႏွင့္ ကစားသည္ ၾကားလွ်င္ ဆူသည္။ ကၽြန္ေတာ့ဘႀကီး ကၽြန္ေတာ့ကို ၂ ခါ ဆူဖူးသည္။ အင္းေတာ္တြင္ ေနခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလတြင္ ကၽြန္ေတာ့ဘႀကီး ကၽြန္ေတာ့ကို ၂ ခါသာ ဆူဖူးသည္။ ကံေကာင္းလိုက္သည့္ ကၽြန္ေတာ္ဟု ဆိုရမည္။ ကၽြန္ေတာ့ညီငယ္ ကေတာ့ ဗန္းေမာက္တြင္ ေက်ာင္းေနရသည္။ သူသည္ အေဖ့ အုပ္ထိန္းမႈေအာက္ တြင္ေနရသည္။ အေဖ့ အုပ္ထိန္းမႈသည္ အလြန္တင္းၾကပ္သည္ဟု ဆိုရမည္ ထင္သည္။ အေဖသည္ ေဘာလံုးကန္၊ ျခင္းခတ္ စသည့္ ကစားခုန္စားမ်ားကို ကစားခြင့္ မေပးတတ္။ ေတြ႔လွ်င္ ဆူသည္။ ႐ိုက္တတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ့ညီငယ္ ထူးခၽြန္သင့္ပါလ်က္ မထူးခၽြန္ခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။ ကေလးဘဝတြင္ ကစားတာကို၊ ဝါသနာ ပါတာကို ေကာင္းေကာင္းလုပ္ခြင့္ ျပဳသင့္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။

အင္းေတာ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အတူ လာေနသည့္ ၂ ႏွစ္အတြင္း အတန္းတြင္ ထိပ္သီး ေျပးလာေသာ ကၽြန္ေတာ့ ညီငယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္ ရလာသည္။ စာေမးပြဲေျဖရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္လမ္းညႊန္းသည့္အတိုင္း က်က္ခဲ့ၿပီး သူအမွတ္ေကာင္းမ်ားရလာေတာ့။ အားတက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့ကို ခဏခဏ ေျပာေျပာျပသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္ရမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့ညီငယ္သည္ ကၽြန္ေတာ့ကို သိပ္ခ်စ္သူ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့ထက္ ဗလေကာင္းၿပီး ႀကံ႕ခိုင္ေသာ ကၽြန္ေတာ့ညီသည္ ကၽြန္ေတာ့ကို နာေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လုပ္သည္ မရိွခဲ့ဖူးေပ။ စာေရးရင္းပင္ ကၽြန္ေတာ့ ညီေလးကို လြမ္းမိသည္။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အမႊာလို ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၾကသည့္ ညီအစ္ကို ျဖစ္သည္။ သူသည္ သူငယ္ခ်င္း၊ သူသည္ညီငယ္။ လည္ပင္းဖက္ၿပီး တူတူကစားၾကသည္႔ ကစားေဖာ္ျဖစ္သည္။

စြန္အေၾကာင္းဆက္ဦးမည္။ အင္းေတာ္တြင္ စြန္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေလတံခြန္ဟု အေခၚမ်ားသည္။ စြန္လႊတ္သည္ ဟု သိပ္မေျပာ ေလတံခြန္ လႊတ္သည္ဟု သာ ေျပာၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလတံခြန္ လႊတ္စက အၿမီးရွည္ႀကီးပါေသာ ေလတံခြန္ မ်ိဳးကိုသာ လႊတ္တတ္သည္။ 

ထိုအၿမီးရွည္ ေလတံခြန္က လႊတ္ရတာ လြယ္သည္။ ၾကာရွည္ လႊတ္လွ်င္ေတာ့ ပ်င္းစရာေကာင္းလာသည္။ အၿမီးရွည္ေလတံခြန္က ေလအားျပင္းလာလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဆြဲၿပီး ေျပးလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း ျမင့္ျမင့္တက္လာသည္။ ေလအားေလ်ာ့၊ ေျပးအားေပ်ာ့လွ်င္ ေအာက္ျပန္

က်လာသည္။ စိတ္သိပ္ဝင္စားစရာ မေကာင္းလွေပ။ ၿပီးေတာ့ အပ္ခ်ည္လံုးကေလးကို တုတ္တြင္ တပ္ၿပီး လႊတ္တာ မ်ားသည္။ ႏို႔ဆီဗူးခြံတြင္ ရစ္ၿပီးလည္း လႊတ္ခဲ့ဖူးသည္။

အင္းေတာ္တြင္ ေလတံခြန္ လႊတ္ခ်ိန္မွာ ေျမာက္ျပန္ေလလာေသာ ေဆာင္းတြင္း ျဖစ္သည္။ မိုးကင္းၿပီး ေလမွန္ေသာကာလ ျဖစ္သည္။ ေလတံခြန္ လႊတ္ခ်ိန္ ေရာက္လွ်င္ကၽြန္ေတာ္ အပ္ခ်ည္လံုးေကာင္းေကာင္းဝယ္သည္။ ေလတံခြန္ တစ္စင္းဝယ္၊ အၿမီးရွည္ရွည္တပ္ၿပီး ညေန ေလျပင္းျပင္းတြင္ လႊတ္ေတာ့သည္။ ေလအားကလည္းေကာင္းေကာင္း၊ ေလတံခြန္က ေကာင္းကင္ထဲ တစ္ရိပ္ရိပ္ တက္အလာ၊ ေလတံခြန္ကို ဟိုးအျမင့္ႀကီးထိ လႊတ္လိုေသာ စိတ္က အားႀကီးလာေသာေၾကာင့္ အပိုေဆာင္ထားေသာ အပ္ခ်ည္လံုးကို အသင့္ျပင္ထားသည္။ ပထမ အပ္ခ်ည္လံုး ဆံုးလွ်င္၊ ဒုတိယ အပ္ခ်ည္လံုးျဖင့္ ဆက္ၿပီး လႊတ္ရန္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။ အပ္ခ်ည္စ ၂  ပင္ ေအာင္ျမင္စြာ ဆက္ၿပီး လႊတ္လိုက္ ႏိုင္သည္ မရိွခဲ့ဖူးေပ။

ေလတံခြန္က ျမင့္ေလ၊ တက္အားေကာင္းလာေလ။ အပ္ခ်ည္လံုးကေလးက မြတ္မြတ္လည္ကာ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးကို ေျဖေလ်ာ့ေပးေလ ျဖစ္လာသည္။ အပ္ခ်ည္လံုးေလး တျဖည္းျဖည္း ေသးေသးၿပီးလာသည္။ ဆံုးကာနီ အပီကိုင္ၿပီး ေနာက္တစ္လံုး ႏွင့္ ဆက္ရန္ ကၽြန္ေတာ္က အသင့္ေစာင့္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ မဆက္လိုက္က ႀကိဳးဆံုးကာနီ၊ နည္းနည္းအလိုမွာ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးစကို လံုးဝ မဖမ္းႏိုင္ေတာ့၊ စကၠန္႔ ပိုင္းအတြင္း ျဖတ္ကနဲ ႀကိဳးကုန္ သြားၿပီး ေလတံခြန္ဆြဲရာ ႀကိဳးပါသြားေတာ့သည္။ အပ္ခ်ည္ က ေလတံခြန္ႏွင့္ ပါသြားၿပီး ေျမျပင္တစ္ေလ်ာက္ တေရွာေရွာႏွင့္ ေလတံခြန္ဆြဲရာ လိုက္သြားေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပန္ရလို ရျငား လိုက္ဖမ္းသည္။ ေျမျပင္တြင္  တရိပ္ရိပ္ေျပးေနေသာ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ရင္း အေျပးလိုက္သည္။ ေျချဖင့္ အပ္ခ်ည္ကို ဖိနင္းသည္။ ကုန္ေကာက္ဖို႔ အခ်ိန္က မေလာက္။ အ ေျပးလိုက္ရင္း မီလု မီခင္။ ဆြဲဖမ္းလိုက္၊ လႊတ္သြားလိုက္၊ ေျပးလိုက္ လိုက္ ႏွင့္ လူလည္း ဖတ္ဖတ္ကို ေမာသည္။ ေနာက္ဆံုး ေလတံခြန္မွာ သစ္ပင္ကိုင္းဖ်ားတြင္ ညိွလွ်င္ညိွ၊ ဓာတ္တိုင္တြင္ ညိွလွ်င္ညိွ။ တစ္ခုခု ႏွင့္ ညိွမွ အဆံုးသတ္ေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေလတံခြန္ကို ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ သည္က မ်ားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အလွမ္းမမီေသာ သစ္ပင္ ထိပ္ဖ်ားတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဓာတ္မီးႀကိဳးေပၚတြင္းေသာ္ လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ့ ေလတံခြန္ေလးမ်ား နိတၳိတံသြားၾကသည္က မ်ားသည္။ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးလည္း ဟိုဟုိဒီဒီ ညိွၿပီး ရႈပ္ေထြးကုန္သည္။ ရသေလာက္ ျပန္ရစ္ၿပီး ေနာက္ေလတံခြန္တစ္ခု အတြက္ သိမ္းထားရသည္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေလတံခြန္လႊတ္လွ်င္ အပ္ခ်ည္ ဆက္ထံုးေလးမ်ား မ်ားသထက္ မ်ားလာေတာ့သည္။ ႀကိဳးေဟာင္းလာလွ်င္လည္း သိပ္မခိုင္ေတာ့ လႊတ္ေနတုန္း ျဖဳန္းကနဲ ျပတ္လွ်င္လည္း ျပတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သိပ္မၾကာမီ အပ္ခ်ည္လံုး အသစ္ကေလး ျပန္ဝယ္ရျပန္သည္က မ်ားသည္။ ေက်ာင္းမုန္႔ဖိုးေလးလည္း အပ္ခ်ည္လံုးကေလး ျဖစ္ကုန္သည္က မ်ားသည္။ အင္းေတာင္ေဆာင္းရာသီတြင္ ေလတံခြန္ကိုက္၍ မုန္႔ငတ္ဖူးေသာ ကေလးငယ္တို႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခတ္မီစြာ ပါခဲ့ ဖူးေပသည္။

အၿမီးတိုေလတံခြန္ကိုေတာ့ ထိုကဲ့သို႔ အပ္ခ်ည္လံုးေလး ႏွင့္ လႊတ္၍ မရေတာ့ပါ။ သူ႔ကို လႊတ္ရသည္က နည္းနည္း ပညာသားပါလာသည္။  အ ၿမီးတိုေလတံခြန္ အေၾကာင္းကို ေနာက္တစ္ပိုင္းမွ ဆက္ေရးေတာ့မည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတာတြင္းကာလမ်ား (၁၀)

ဒီတစ္ေခါက္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ေမြးရပ္ေျမကို မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ ေျမကိုသာမက ကၽြန္ေတာ့ မိဖ ဆီလည္း မေရာက္ႏိုင္ခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္ေသာ အခ်ည္အေႏွာင္ခံ ဝန္းထမ္းဘဝကို ႏွစ္အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ရဦးမည္။ လြတ္လပ္ေသာ ဘဝကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ပိုင္ခ်င္သည္။ လူတိုင္းလူတိုင္း၊ သတၱဝါတိုင္း ပိုင္ေစခ်င္သည္။ ခြင့္က တစ္ပါတ္သာရသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့ လိုအင္ဆႏၵက ခ်ည္ေႏွာင္ေသာ ႀကိဳးတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မ႐ုန္းႏိုင္ခဲ့ပါ။ တစ္ပါတ္သာ ကၽြန္ေတာ္ ေနခဲ့ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့ သမီးေလးကိုလည္း ဝ ေအာင္ မခ်ီခဲ့ရ။ ကၽြန္ေတာ့သမီးေလးကို ဝေအာင္ ပင္ မၾကည့္ခဲ့ရ။ ေၾသာ္ ... ေမြးရပ္ ေျမကိုေတာ့ ပိုေဝးေပစြ။

နံနက္ ပိုင္း ထြက္ေသာ ေလယာဥ္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ျပည္ေတာ္ျပန္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံပိုင္ ေလယာဥ္။ ႏိုင္ငံျခားပိုင္ ေလယာဥ္မ်ားႏွင့္ေတာ့ အေတာ္ေလး ကြာပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ေန႔ေတာ့ သူတို႔လို ျဖစ္လာမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါသည္။ ေလယာဥ္မယ္ေလးမ်ားလည္း မ်က္ႏွာငယ္သည္။ လူေတြလည္း မ်က္ႏွာငယ္သည္။ ေဘးကင္းစြာ ေမာင္းႏွင္ပို႔ေဆာင္ ေပးသည့္ ေလယာဥ္မွဴးကိုေရာ၊ ေလယာဥ္အို ႀကီးကို ပါ  ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ေလယာဥ္ေမာင္မယ္မ်ားကို လည္းေက်းဇူးတင္သည္။ အတူခရီးသြားေဖာ္ မ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရမည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ အတူတကြ သြားၾက၊ လာၾကလို႔သာ သည္လို ေစ်းခ်ိဳခ်ိဳ ႏွင့္ သြားႏိုင္၊ လာႏိုင္ ေပတာ ကိုး။

ျမန္မာေျမဖက္ နီးလာေတာ့ ေန႔ခင္းဖက္ျဖစ္သည့္ အတြက္ ျမစ္ဝကၽြန္ေပၚ ေဒသႀကီးကို အေပၚစီးမွ ဆီးျမင္ရသည္။ ေျမျပင္က ျပန္႔ျပန္႔၊ ေခ်ာင္းေလးမ်ားက အသြယ္သြယ္၊ ျမစ္ငယ္ေတြ အေထြးေထြး။ ျမန္မာျပည္၏ ဆန္အိုးႀကီး အဓြန္႔ရွည္ တည္တံပါေစ။ ျမန္မာ့ျပည့္ဝမ္းစာကို ေထာက္ပံ့ၿမဲ ေထာက္ပံ့ ႏိုင္ပါေစဟု တခုတ္တရ ဆႏၵ ျပဳမိသည္။ နာဂစ္ မုန္တိုင္းႀကီးက် စဥ္က ဤေဒသ ေပၚလိမ့္တက္ခဲ့မည္ ျဖစ္ေသာ ပင္လယ္လိႈင္းလံုးမ်ား၊ ဝါးၿမိဳသြားခဲ့ၿပီးေသာ အသက္ဝိၪာဥ္မ်ား၊ နားခိုရာ ရၾကပါေစ။ ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။ က်န္ရိွေနခဲ့ေသာ ခိုကိုးရာမဲ့ ဘဝေလးမ်ား တည္ၿငိမ္းေအးခ်မ္းၾကပါစ။ တစ္ဝမ္းတစ္ခါ လြယ္လြယ္ကူကူ အသက္ေမြးႏိုင္ၾကပါရဲ႕လား ေတြးမိေသးသည္။ ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တက္ႏိုင္ သေလာက္ေတာ့ ေဖးကူၾကရဦးေပမည္။

ေတာႀကိဳေတာၾကားက ကၽြန္ေတာ္ ၊ အိပ္မက္ပင္ တကယ္ မမက္ခဲ့ဘူးေသာ ေလယာဥ္ေပၚ၊ တစ္ခါမွ စိတ္ကူးမယဥ္ခဲ့ဘူးေသာ သူတစ္ပါးတိုင္းျပည္၌ တစ္ဝမ္းတစ္ခါးအတြက္ ခ်စ္ေသာသူမ်ားႏွင့္ ခြဲလ်က္လည္း အလုပ္လုပ္ခဲ့ ဖူးေလၿပီ။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို အနီးကပ္ျမင္ရေတာ့ ေမြးရပ္ေျမဆီ ေရာက္လိုေသာစိတ္က ေပၚျပန္ၿပီ။ ေလယာဥ္ကြင္းဆီအနီးကပ္ နိမ့္ဆင္းလာေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္း ၿခံစည္း႐ိုးတစ္ေလ်ာက္ ႏြယ္တက္လ်က္ မင္းမူေနေသာ ၿခံဳႏြယ္ ပိတ္ေပါင္းမ်ားကို သတိထားမိသည္။ အရင့္ အရင္က မၾကည့္မိ။ ဒါေလးေတြ ရွင္းလ်င္ေတာ့ ေကာင္းမည္ဟု ေတြးမိေသးသည္။ သူတို႔ တိုင္းျပည္က ေလယာဥ္ကြင္းေတြ က ရွင္းသန္႔ေနတာကိုး။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ သူတို႔ လာလွ်င္လည္း ရိွတာေလးႏွင့္ေတာ့ ၾကြားခ်င္စိတ္ ဝင္သည္။ တစ္ေန႔ေတာ့ ရွင္းလိမ္မည္ ဟု ထင္ပါသည္။

ေလဆိပ္သည္ အေတာ္ေတာ့ သပ္ရပ္ပါသည္။ သိပ္ေခတ္အမွီႀကီး မျဖစ္ေသးတာ ႏွင့္ ဝမ္းေရးအခဲေၾကာင့္ အလုအယက္ ေျပးဆြဲေနၾကရရွာေသာ တကၠစီ သမားမ်ား၊ အထုတ္အပိုး သယ္သူမ်ား ႏွင့္ ကေတာ့ ႐ိုးရာမပ်က္ ေတြ႕ရသည္ဟု ဆိုရမလားပင္ မသိပါ။

သူတို႔ ဝမ္းေရးကို ကၽြန္ေတာ္ေတြးတတ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့မိသားစု ဘဝ တစ္ခု ျဖစ္ခြင့္ႏွင့္ မိဘ၊ သားသမီး ဘဝကို နားလည္ခြင့္ ေပးေသာ ခ်စ္ဇနီးကို လည္း ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ အေဖ၊ အေမ ကိုလည္း သိပ္လြမ္းသည္။ ဒီတစ္ေခါက္ ျပန္မေရာက္ႏိုင္တာကို သိေတာ့ ဝမ္းလည္း နည္းမိသည္။ အေဖ ႏွင့္ အေမ သည္ ကၽြန္ေတာ့ မ်က္ႏွာကို ေတြ႕ခ်င္၊ ျမင္ခ်င္မည္။ ကၽြန္ေတာ့ပါးကို ထိခ်င္၊ ကိုင္ခ်င္မည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ပါၿပီ။

တကၠစီကားခက ကားႀကီးဝင္းထိ ၆၀၀၀ိ ေတာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားသည္။ နည္းနည္းမ်ားလည္း သူ႔မိသားစု အဆင္ေျပသြားမည္။ ငါေပးႏိုင္တုန္း ေပးလိုက္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ ေစ်းမဆစ္ ျဖစ္ေတာ့ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဘိုးလင္း (2)

႐ံုးဆင္းေသာ္လည္း အထက္အရာရိွက မျပန္ေသးသည့္အတြက္ ျပန္ရ အခက္၊ မျပန္ရအခက္။ ခါတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ ျပန္ေနက် ပါ။  ခုေနာက္ပိုင္း သူက ကၽြန္ေတာ္သံုးသည့္ လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္သည့္အခါ သူ႔႐ံုးခန္းထဲ သိမ္းထားခဲ့လို႔ တခုပ္တရ မွားထားသည္။ သူမ်ားသံုးမွာ၊ ေပ်ာက္မွာ စိုးသည့္အတြက္ ျဖစ္သည္။ လက္ေတာ့ပ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို လႊဲထားေပးၿပီးသား ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ တာဝန္ ျဖစ္ေနတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္ကတာ့ စင္ကာပူတြင္ သူခိုးမရိွဟု ထင္သည့္ အတြက္လည္းေကာင္း၊ ခိုးၾကမွာလည္း မဟုတ္ဟု ထင္၍ တေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ စင္ကာပူရဲမ်ားသည္ အကူအညီ လို၍ ေခၚလွ်င္ အခ်ိန္ မေရြး မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ေရာက္လာမည္ကို သိေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း သိပ္စိုးရိမ္စိတ္မရိွပါ။ ကိုယ္ပိုင္ ပစၥည္း မဟုတ္၍လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သိပ္မပူပန္လွ။ ေပ်ာက္လွ်င္ ေပ်ာက္သည္ဟု ေျပာလိုက္႐ံုသာ ဟု စိတ္ထဲ ႏွလံုးသြင္းထား မိသည္ကိုး။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဘိုးလင္း

Singapore MRT. 

ဘိုးလင္း ဆိုတဲ့ေကာင္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လံုးဝ အေစးမကပ္။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔တာ ၂ ခါရိွၿပီ။ တစ္ခါမွ အဆင္တေျပ ျဖစ္ခဲ့သည္မရိွ။ ဒီေကာင့္ကို ေတြ႕ဖို႔ တကူးတက သြားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေတြ႕ခ်င္သည္လည္း မဟုတ္။ ကုမၸဏီက သြားခိုင္၍ သြားရျခင္းျဖစ္သည္။ စိတ္မပါ လက္မပါႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သြားရသည္။ မသြား၍လည္း မေကာင္း။ ကၽြန္ေတာ့္အထက္ အရာရိွက ကုမၸဏီက လုပ္သည့္ အသင္းအဖြဲ႕ဆို ကိုယ္စိတ္မပါလည္း သြားရသည္ ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္တာ ဒီေကာင္ ဘိုးလင္း နဲ႕ေတြ႕ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘယ္လိုမွ ၾကည့္မရသည့္ေကာင္ကို အလုပ္ဆင္းၿပီး တကူးတက သြားေတြ႕ရသည္။ 

သူေနတာက ကုလား-ျမန္မာ ခ်စ္ၾကည္ေရးဘူးတာနားမွာ ဘူတာနာမည္က ဘူခစ္-ဘတုတ္။  ကုလားေလးဘူခစ္ နဲ႕ ကိုဘတုတ္ ကို အမွတ္တရ ေခၚထားတဲ့ နာမည္။ အဲလိုပဲ EX-RIT အစ္ကိုႀကီး ကိုဘေက်ာ္တို႔ အုပ္စု သႀကၤန္မွာ ေျပာသြားတာ မွတ္လိုက္ရသည္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ အာအိုင္တီ စက္မႈေက်ာင္းသား ေဟာင္းႀကီးျဖစ္ေသာ ကိုဘေက်ာ္ ကိုသာ ေမးၾကည့္ေစခ်င္သည္။

အင္းေတာ္ၿမိဳ႕မွ အမွတ္တရ ေန႕ရက္မ်ား (၁၀)

 

ေရေပါေသာ အင္းေတာ္။ ေရနစ္ေသာ အင္းေတာ္ တြင္ ဘဲတို႔ေပ်ာ္သည္။ မန္ဒါလီမ်ား၊ ဘဲ မ်ားကို ေျမာင္း႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္ ေတြ႕ရတတ္သည္။ တဂတ္ဂတ္ (ဘဲေအာ္သံ) ၊ တရဲွရွဲ (မန္ဒါလီေအာ္သံ) တို႔ကို ၾကားရတတ္သည္။ အင္းေတာ္ေရာက္စက ျမင္ဖူးသည့္ ဘဲမ်ားကေတာ့ အျဖဴ ႏွင့္ အျဖဴအညိဳၾကား ေလးမ်ားျဖစ္သည္။ ဘဲက သိပ္မႀကီးလွ။ မန္ဒါလီကေတာ့ႀကီးသည္။ အေရာင္က နက္ျပာျပာ။ ကိုယ္ထည္အလ်ားက ရွည္ရွည္။ ႏႈတ္သီးရွည္ရွည္။ အေတာင္ပိုေကာင္းသည္။ အေတာင္မျဖတ္လွ်င္ အရြယ္ေရာက္လာပါက အပ်ံသင္ၾက၊ ေလ့က်င့္ၾကသည္။ အပ်ံတတ္လွ်င္ ေတာထဲပ်ံသြားတတ္သည္။ အုပ္စုေကာင္းလွ်င္ ပ်ံသြားတာမ်ားသည္။ အေကာင္အနည္းငယ္ ႏွင့္ကေတာ့ မပ်ံတတ္ၾကပါ။ အေကာင္ေရ ၁၅ ၊ ၂၀ ေလာက္ရိွလာလွ်င္ မန္ဒါလီမ်ား သင္းခြဲဖို႔ ႀကံသည္။ ပ်ံၾက၀ဲၾကသည္။ အခါသင့္လွ်င္ ျပန္မလာေတာ့။

ဘဲမ်ားကေတာ့ အပ်ံေလ့က်င့္တာ မျမင္ဘူး။ သြားလွ်င္လည္း ေႏွးေကြးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခြးလိုက္လွ်င္ ေျပးမလြတ္။ ေရနက္နက္ရိွရာ အျမန္ေျပးၾကသည္။ သို႔ေသာ္မလြတ္ပါ။ ေခြးက ေရကူးတတ္ေတာ့ ဘဲအုပ္ကို ေခြးလိုက္ေသာအခါ လူမကူလွ်င္ ဘဲတစ္ေကာင္ ေကာင္ေတာ့ ေသသည္က မ်ားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘဲေက်ာင္းသား ျဖစ္ခဲ့ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘႀကီးက ဘဲအေကာင္ေရ ၂၀၊ ၃၀ ေလာက္ေမြးထားသည္။ ဘဲစာက ဖြဲ ႏွင့္ စကြဲ။ စားၾကြင္းစားက်န္မ်ား။ အစာမေကၽြးလွ်င္ "ဂတ္ဂတ္" ...."ဂတ္ဂတ္" ... "ဂတ္ဂတ္" ျဖင့္ အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီးေအာ္ၾကသည္။ ဘဲအုပ္က ညီသည္။ တစ္ေကာင္တည္း ခြဲၿပီးေတာ့ သြားေလ့မရိွ။ ေအာ္လည္းတူတူ၊ ေျပးလည္တူတူ။ စားလည္တူတူ။ ဘဲအုပ္က တစ္ရာ ႏွစ္ရာ ဆိုတာ ၾကားဖူးမည္ ထင္သည္။ ဘဲက အုပ္တာႀကီးသည္ ေျပးၾက လႊားၾကရာတြင္ ၾကက္ေတြလို ဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္ေျပးၾကျခင္း မဟုတ္။ တစ္ေကာင္ေနာက္ တစ္ေကာင္လိုက္ကာ ဦးတည္ရာ တစ္ဖက္တည္း စုၿပံဳကူးၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိန္းရ ေက်ာင္းရ သိပ္မခက္လွ။ ၾကက္ကေတာ့ လိုက္လွ်င္ တစ္ေကာင္ တစ္မ်က္ႏွာ အရပ္ ရွစ္မ်က္ႏွာ စံုေအာင္ ေျပးၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ၾကက္အုပ္ေက်ာင္းသည္ ဆိုတာ မရိွျခင္း ျဖစ္မည္။

ဘဲအစစ္ကို ျပပါဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့ အေတြ႕ အႀကံဳအရ ေျပာရမည္ဆိုပါက။ တစ္ကိုယ္လံုး အျဖဴေရာင္ရိွေသာ ဘဲႏွင့္ အညိဳႏွင့္ အျဖဴစပ္ထားေသာ ဘဲၾကားၾကားေလးမ်ား ကိုသာ ဘဲအစစ္ဟု ထင္ပါသည္။ ပံုကေလးမ်ားကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

အျဖဴေရာင္ ဘဲသည္ ဘဲအစစ္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ ဘဲအၾကားေလးမ်ား။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘဲ အမ ေလးမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဘဲအထီး ႏွင့္ ဘဲ အမ မတူပါ။ ဘဲအထီး (ဝါ) ဘဲအဖိုသည္ ကိုယ္ခႏၶာ ပိုႀကီးသည္။ ဘဲသံပီပီ သသႀကီး "ဂတ္ ဂတ္ ... ဂတ္  ဂတ္" ဆိုသည္ မွာ ဤအေကာင္ႀကီး ေအာ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘဲအမ မ်ားမွာ ထိုကဲ့သုိ႔ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ႀကီး မေအာ္ႏိုင္ၾကပါ။ ဘဲမ ေလးမ်ားအသံမွာ မိန္းမသား ဆန္စြာ "ပိ ပိ ... ပိ ပိ" ဟု ေယာင္ေယာင္ေလးသာ ေအာ္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အာၿပဲေမာင္ေမာင္ ဘဲကိုကို မ်ားကို အမူပိုပို ျဖင့္ မခြဲႏိုင္ မခြာရက္ အားကိုးေနရွာသည္လား မသိ။ :P

ဘဲအဖိုသည္ အေကာင္းႀကီးၿပီး အသံက်ယ္႐ံုမက အေရာင္လည္း ပိုေတာက္သည္။ အၿမီးေလးလည္း ေကာက္ေကာက္ေလးပါသည္။ အေပၚဖက္ေထာင္တက္ ေနသည္။ ထို အၿမီးေကာက္၊ အေကာင္ႀကီး၊ အသံက်ယ္ ခပ္စြာစြာ ေကာင္မ်ားသည္ ဘဲအဖိုျဖစ္သည္။

ဘဲအဖိုအၿမီးေကာက္။

ဘဲ ႏွင့္ မန္ဒါလီ စပ္သြားလွ်င္ ကျပားဘဲ ျဖစ္လာသည္။ မန္ဒါလီ မထြက္ဘဲ ဘဲလိုပံု ထြက္လာသည္။ အေကာင္ႀကီးသည္။ အေရာင္ အေသြးစံုၿပီး ပိုလွသည္။ ဘဲမန္စပ္ ဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခၚပလိုက္သည္။ 

ဘဲမန္စပ္၏ ေခါင္းက စိမ္းျပာေရာင္ ျဖစ္သည္။ အေရာင္ အလြန္ေတာက္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ဘဲအဖိုမ်ားျဖစ္ေလ့ရွိသည္။ 

အျဖဴေရာင္ဘဲေလးမ်ားကို ျမင္ဖူးသည့္အတြက္ ဘဲကေလးအေကာင္ေပါက္လွ်င္ ဘယ္လို အေရာင္ရိွမည္ ဆိုသည္ကို စိတ္ကူးၾကည့္ေစခ်င္သည္။ နီက်င္က်င္ေလးလား? ပန္းေရာင္ေလးလား? 

ဘဲကေလးမ်ားေပါက္စ အေရာင္သည္ အ၀ါေရာင္ျဖစ္သည္။ ေပါက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ေရကူးေတာ့သည္။ အ၀ါတြင္ အနက္ေရာက္ေလးမ်ားပါလွ်င္ အၾကားေလးမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ဘဲေပါက္ကေလးမ်ားသည္ အလြန္ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။ ဘဲေပါက္ကေလးမ်ား ႏွင့္ ဘဲမႀကီး ေရကူးေနေသာျမင္ကြင္းသည္ ၾကည့္၍ အေတာ္ေကာင္းသည္။ ေျပာ၍သာ ေျပာရသည္။ ဘဲမ်ားသည္ ဥခင္ေသာ အမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ ေတြ႕ရာေနရာဥသည္။ သူ႔ဥကို ေခြးခ်ီခ်ီ လူစားစား ဂ႐ုစိုက္သူမ်ားမဟုတ္။ မနက္ေစာေစာႀကီးတြင္ ဥ အုၾကသည္။ ဥကိုလည္း ျဖစ္သလို အုသည္။ ေျမႀကီးေပၚတံုးလံုးပက္လက္။ အီးေပေပ ေျမလူးလူးျဖင့္ ေတာင္လိွမ့္ ေျမာက္လွိမ့္ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနသည္။ ဘဲကို အေကာင္ေဖာက္လိုလွ်င္ မန္ဒါလီ သို႔မဟုတ္ ၾကက္မ ျဖင့္ ေဖာက္မွ သာ အေကာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပါက္သည္။ ဘဲဥက ၂၈ ရက္ေလာက္ ၀ပ္မွ အေကာင္ ေပါက္သည့္အတြက္ မန္ဒါလီအတြက္ ျပႆနာ မဟုတ္ေသာ္လည္း ၾကက္မအတြက္ေတာ့ ႃပႆနာျဖစ္သည္။ ၾကက္မွာ ၂၁ ရက္ ၂၂ ရက္ ေလာက္ဆို အေကာင္ေပါက္သည္။ ခု ဘဲအုက ထိုသို႔မဟုတ္ အခ်ိန္ပိုၾကာၾကာဝပ္ရသည္။ တစ္ပတ္ပိုဝပ္ရသည့္ အတြက္ ၾကက္မမွာ အစာပိုငတ္ၿပီး ပိန္သြားတတ္သည္။ 

အေကာင္ေပါက္လာလွ်င္လည္း ဘဲကေလးေတြကို ထိန္းေက်ာင္းေနတာ သနားစရာေကာင္းသည္။ ဘဲကေလးမ်ားကို သူ႔ရင္ေသြးမွတ္ကာ ထိန္းရွာသည္။ ဘဲကေလးမ်ားက ေရဆင္းကူးေတာ့ ေခ်ာင္းကမ္း၊ ေျမာင္းကမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ လိုက္လံ ေစာင့္ေရွာက္ေနတတ္တာ ျမင္ရေတာ့ ၾကက္မႀကီးႏွင့္ ဘဲကေလးမ်ား၏ သံေယာဇဥ္ကို မ်က္ရည္က်ဖြယ္ ျမင္ေတြ႕ရသည္။

လူေတြလုပ္ပံုက ဟုတ္ေတာ့မဟုတ္လွပါ။ ၾကက္မႀကီး ၿမံဳျပင္ကာ ဥအုေတာ့ ၾကက္ဥ တစ္လံုး အု လွ်င္ တစ္လံုးေကာက္ၿပီး ထိုေန႔ အုသည့္ ဘဲအုျဖင့္ အစားထိုးၿပီးလဲ ထားလိုက္သည္။ ေနာက္ေန႔ ေနာက္တစ္လံုး အုေတာ့ ေနာက္ ဘဲဥ တစ္လံုး ထပ္လဲ ျပန္သည္။ ထိုနည္းအားျဖင့္ ၾကက္မႀကီး ဥဝပ္ခ်ိန္ထိ တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုး လဲထားလိုက္သည္။ အုသမွ် သူ႔ဥ မ်ား ဘဲဥ ျဖစ္သြားရွာသည္ကို ၾကက္မႀကီးမသိရွာပါ။ အေကာင္ေပါက္လာေတာ့လည္း ဘဲကေလးေတြ။ လိုက္လံေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္မွာ ဘဲလားေျမာက္သည္ အထိ။

ဘဲစ႐ိုက္ကို ေဖာ္ျပေနေသာ ဘဲသားအမိ။ ေရွ႕မွ မိခင္ႀကီးသြားရာ ထပ္ၾကပ္မကြာ။ တညီတညာတည္း လိုက္ၾကသည္။

အစာရွာေဖြ ေကၽြးေမြးေနရွာသည့္ ဘဲမႀကီး။

မန္ဒါလီမႀကီး ႏွင့္ မန္ဒါလီကေလးမ်ား

ဘဲေက်ာင္းသည့္ အေၾကာင္းကို ေနာက္မွ ဆက္ေရးပါမည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတာတြင္းကာလမ်ား (၁၀)

 အင္ၾကင္းပန္း

ဗန္းေမာက္ၿမိဳ႕သည္ ေတာင္မ်ား ပတ္ျခာ၀ိုင္းလ်က္ ရိွေသာၿမိဳ႕ျဖစ္ပါသည္။ အျပာေရာင္ ေတာင္တန္းမ်ားကို တေျမာ္တေခၚ ႀကီးေတြ႕ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ေတာင္ဖက္တြင္ ထီးထီးမားမားရိွေနေသာ က်ံဳးေတာင္ သို႔မဟုတ္ ကၽြန္းေတာင္ ရိွသည္။ ဝန္းသိုေစာ္ဘြားဦးေအာင္ျမတ္၏ ဖခင္ ဦးေရႊသား တည္ခဲ့ေသာ ဘုရားဟု ၾကားဖူးသလိုရိွသည္။ အင္ၾကင္းပင္မ်ား အလြန္ေပါေသာေတာင္ျဖစ္သည္။ အင္ၾကင္းပြင့္ခ်ိန္တြင္ တစ္ေတာင္လံုး ေရႊဝါေရာင္လႊမ္းၿပီး၊ တစ္ေတာလံုး အင္ၾကင္းနံ႔သင္းေနသည္။ အင္ၾကင္းပန္းသည္ ပိေတာက္ပန္းထက္ သစၥာရိွသည္။ ပိေတာက္ပန္းသည္ ပြင့္ခ်င္သည့္အခ်ိန္ ေလွ်ာက္ပြင့္သည္။ အင္ၾကင္းသည္ ထိုသို႔မဟုတ္။ တစ္ေတာလံုး တစ္ေတာင္လံုးရိွ အင္ၾကင္း၊ တနယ္လံုးရိွ အင္ၾကင္း တစ္ခ်ိန္တည္း၊ တစ္ၿပိဳင္တည္း၊ တစ္လတည္း ပြင့္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္အင္ၾကင္းသည္ ပိေတာက္ထက္ သစၥာရိွသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ တန္းခူးလတြင္ အင္ၾကင္းပန္းတေဝေဝရိွတတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွမ္းနီေျမကို တစ္ခါေလာက္ ေရာက္ခဲ့ေစခ်င္ပါသည္။

အင္းေတာ္ၿမိဳ႕မွ အမွတ္တရေန႔ရက္မ်ား (၉)

ကၽြန္ေတာ္ အင္းေတာ္ေျမကို ျပန္ေျခခ်သည့္ အခ်ိန္က ေဆာင္းရာသီ နံနက္ခင္း။ အင္းေတာ္နားရထားေရာက္လာေတာ့ မနက္ ၄ နာရီ ၅ နာရီေလာက္ ျဖစ္သည္။ ေ၀လီ ေ၀လင္းအခ်ိန္။ ကင္မရာထုတ္ၿပီး မနက္ မိုးေသာက္ခ်ိန္အလွကို က်က်နန မွတ္တမ္းတင္ျဖစ္ေနသည္။ ျပည္ပေရာက္ေတာ့ သည္လိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးေတြကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔၊ မွတ္တမ္းတင္ထားဖို႔လိုမွန္း သိလာခဲ့သည္။ စင္ကာပူလိုႏိုင္ငံတြင္ လူဖန္တီးထားေသာ ႐ႈခင္းမ်ားကသာ ႀကီးစိုးေနသည္။ သဘာ၀ေတာေတာင္မ်ား ေပ်ာက္ေနၿပီ။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေပါင္ ၄၀ ေက်ာ္က စင္ကာပူသည္ အဘယ္သို႔နည္း ဓာတ္ပံုမ်ားကသာ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပေနေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စကားေျပာေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မွတ္တမ္းတင္ထားဖို႔လိုသည္။

ခုကၽြန္ေတာ့္ဓာတ္ပံုတြင္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္တြင္ မႏၱေလးျမစ္ႀကီးနား ေျပးဆြဲေနေသာ ျမန္မာ့မီးရထားပါသည္။ အင္းေတာ္ၿမိဳ႕နားတ၀ိုက္ေဆာင္းမနက္႐ႈခင္းပါသည္။ ၾကည့္ပါ။ ပ်ိဳးခင္း စိမ္းစိမ္းေလးပါသည္။ ေႏြစပါးစိုက္ပ်ိဳးေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပေနသည္။ ၀ိုက္ထားေသာၿခံကို ေတြ႔ရမည္။ ထိုေဒသသည္ ႏြားကို မထိန္းဘဲ လြႊတ္ေက်ာင္းေသာ ဓေလ့မေပ်ာက္ေသးမွန္းကို သိသာေစသည္။ ရထားလမ္းနံေဘးတစ္ေလွ်ာက္ လူသြားလမ္းသြယ္ေလးကို ျမင္ႏိုင္သည္။ ထိုအနီးအနာေဒသရိွ လူတို႔သည္ ရထားကို တစ္ရြာႏွင့္တစ္ရြာ သြားရာတြင္ မသံုးဘဲ ေန႔စဥ္ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္၀င္ေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္းကို ေျပာျပေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတာတြင္းကာလမ်ား (၉)

အဖြားအေၾကာင္းဆက္ဦးမည္။ အဖြားသည္ အသားျဖဴသည္။ မ်က္စိမႈန္သည္။ ငယ္ငယ္က စက္ခ်ဳပ္ၿပီး အေဖတို႔ ေမာင္ႏွမ တစ္ေတြကို ရွာေကၽြးခဲ့သည္။ အေၾကာ္ေရာင္းခဲ့သည္။ သူႀကီးသမီးအဖြားသည္ ဘိန္းစားအဖိုးေၾကာင့္ အေၾကာ္သည္ တျဖစ္လဲခဲ့သည္။ အမွန္ေတာ့ အဖိုးလည္း ဆင္းရဲသူမဟုတ္ပါ။ အဖိုးတို႕ ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္တည္းတာရိွသည္။ထြန္းပြဲ ႏွင့္ ထြန္းရိွန္၊ ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္။ ရွမ္းတို႔ဘာသာအရ သားအႀကီးကို အိုက္ ထဲ့ေခၚေသာေၾကာင့္ အဖိုးကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အိုက္ပြဲ ဟုသာေခၚသည္။အဖိုးတို႔ ညီအစ္ကို ငယ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဘိုး ဘိုးေငြေျပာင္းက ခ်စ္သည့္အတြက္ ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္ ေ၀းေ၀းမသြားေစရန္ ေျခေထာက္တြင္ ျခဴဆြဲေပးထားသည္ဟု ဆိုသည္။ ျခဴသံေ၀းသြားလွ်င္ လိုက္ေခၚသည္
ဟုဆိုသည္။ အဖိုးတို႔ ညီအစ္ကို က ေ၀းေ၀းသြားကစားလိုသည့္ အတြက္ ျခဴထဲတြင္ အ၀တ္မ်ားသိပ္ကာ အသံမျမည္ေအာင္လုပ္ၿပီး ေျပးၾက၊ သြားကစားၾကသည္ဟု ၾကားဖူးသည္။ ဘမ်ိဳးဘိုးတူ ျဖစ္ဟန္တူသည္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗန္းေမာက္ေမ်ာက္ အမည္တြင္ခဲ့ဖူးသည္တမံု႔။

အင္းေတာ္ၿမိဳ႕မွ အမွတ္တရေန႔ရက္မ်ား (၈)

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာအတြင္း အင္းေတာ္ကို ျပန္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အင္းေတာ္မေရာက္မီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွမ္းနီေဒသ၊ ဂတူးတို႔ေဒသ ၏ ေဆာင္းရႈခင္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု႐ိုက္လာျဖစ္ခဲ့သည္။ ရထားေပၚမွ မနက္ေစာေစာျမင္ခဲ့ရေသာရႈခင္းမ်ားျဖစ္သည္။ လြမ္းေမာဖြယ္ေကာင္းေလစြ။

ႏွင္းေတာထဲတိုး၀င္ေနေသာရထားသည္ ဆူဆူညံညံ အသံေပးလ်က္ တဂ်ဳံးဂ်ံဴးေျပးေနသည္။ စီးရသည္ကေတာ့ အဆင္မေျပလွပါ။ လူေတြက ၾကပ္ဆဲ။ ခံုႀကိဳခံုၾကားတိုးေ၀ွ႕ စီးေနၾကဆဲျဖစ္ပါသည္။ ရထားလမ္းက ကားလမ္းလို ကဆုန္ေပါက္ ေျပးေနသည္ကို စီးဖူးလိုလွ်င္ မႏၱေလး-ျမစ္ႀကီးနား ရထားကို စီးၾကည့္ႏိုင္သည္။ ထမင္းပင္ ေကာင္းေကာင္းစား၍ မရပါ။ ထမင္ထုပ္ေမွာက္က်မည္စိုး၍ ရထားလမ္းနည္းနည္းေကာင္းသည့္ ေနရာ ေရာက္မွသာ စားၾကရသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေတာတြင္းကာလမ်ား (၈)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႔ေလး၏ ေတာင္ဘက္တြင္ ေပ ၅၀ ခန္႔က်ယ္ေသာ ဗန္းေမာက္ေခ်ာင္က အေနာက္မွ အေရွ႕သို႔ စီးဆင္းေနပါသည္။ ေႏြရာသီတြင္ ေရအလြန္နည္းၿပီး မိုးရာသီ မိုးရြာၿပီးခ်ိန္တြင္ ေရအေတာ္ႀကီးသည္။ ေရစီးၾကမ္းသည္။ ေတာင္က်ေခ်ာင္းလိုျဖစ္ေနသည္။ ေတာင္က် ေရနီမ်ားက အလိပ္လိုက္ အလိပ္လိုက္ ေခ်ာင္းငယ္ထဲ စီးေနသည္။ ေခ်ာင္းေရျပင္ကလည္း က်ယ္လာသည္။ ေပ ၂၀၀ ေလာက္ျဖစ္လာသည္။ မိုးရြာၿပီး ေရတက္စဆိုလွ်င္ လိႈင္လံုးမ်ားကလည္း အလိပ္လိုက္ ထလာသည္။ အသံမ်ားက တ၀ုန္း၀ုန္း။ ရင္ခုန္စရာေကာင္းသည္။ ငယ္ငယ္က ထိုလႈိင္းလံုးမ်ားကို လိုက္စီးရသည္မွာ ေပ်ာ္စရာ။ ေခ်ာင္းၾကမ္းခင္း တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ေက်ာက္ဖ်ာမ်ားေပၚေနသည့္ အတြက္ လိႈင္းစီးရင္း ေက်ာနင့္ပြတ္မိ၊ ေပါင္ႏွင့္ပြတ္မိ ျဖစ္သည္။ ပူခနဲ႕။ ထူခနဲ႔။ ေနာက္မွ အေရျပားပြန္းေနတာကို စစ္ၾကည့္ရသည္။ နာတာမနာတာ သိပ္သတိမထားမိ။ လိႈင္းစီးေကာင္းသည္ ကိုသာ သတိထားမိသည္။ ေရကူးတတ္စ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ခါ ပါးစပ္ထဲ ေရအလံုးလိုက္ ၀င္ၿပီး မြန္းသြားသည္လည္းရိွသည္။ ေရ၀ဲမ်ားေအာင္ အသက္ရွဴမြန္းၾကပ္ေလာက္ေအာက္ ပါသြားသည္လည္းရိွသည္။ ေရခ်ိဳးၿပီးၾကၿပီဆိုလွ်င္ မ်က္လံုးမ်ားလည္း ရဲရဲနီလ်က္။ ကေလးဘ၀၊ ေတာေနကေလးဘ၀၊ ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းမ်ားမလို။ ရိွရာပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေပ်ာ္စရာဖန္တီးၿပီး သည္လိုပဲႀကီးခဲ့ၾကသည္။

ေဟာင္ေကာင္သို႔ တစ္ကိုယ္ေတာ္ခရီး (၁၀)

ဆက္မေရး ျဖစ္ေတာ့ေသာ ေဟာင္ေကာင္ခရီးကို ဆက္ေရးရန္ အေၾကာင္းက ဖန္လာျပန္သည္။ ကိုဇူလိုင္အိပ္မက္(July-Dream) Tag လိုက္သည့္ "ႏိုင္ငံျခားျပန္" က စသည္။ ျပန္ဖူးသည့္ ႏိုင္ငံျခားဆို၍ ေဟာင္ေကာင္မွ စင္ကာပူ ျပန္ဖူးတာပဲရိွသည္။ ျမန္မာျပည္ကလည္း မျပန္ဖူးေသးေတာ့ ေရး၍မရ။ မေရးလွ်င္ ငယ္ငယ္က ေခ်းဖူးေသာ "သားေရကြင္း ၃ ကြင္း အေၾကြးျပန္ေတာင္မည္။ ငယ္က်ိဳးငယ္နာေဖာ္မည္" ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ မရိွ ရိွတဲ့ ႏိုင္ငံျခားျပန္ကို ေကာက္ေရးရေတာ့သည္။ ဒီေကာင္က မလြယ္။ ငယ္ငယ္က ေဘာင္းဘီ မပါဘဲ စိန္ေျပးတမ္း ကစားတာလည္း ခ်န္မည္မဟုတ္။ ႏွပ္တြဲေလာင္းျဖင့္ မုန္႔လုစားၾကတာလည္း ေျပာပလိုက္မည္ဟု ဆိုသည္။ သူ႔ပါးစပ္ထဲ ႏွပ္ ႏွစ္ရြတ္၀င္သြားသည့္ အတြက္ လည္ေခ်ာင္းေၾကာႀကီး တင္းေနေအာင္ အသက္ေအာင့္ၿပီး မ်ိဳခ်လိုက္ ရသည္ကို ေတာ့ မေျပာပဲ ခ်န္ထားၿပီး။ သားေရကြင္း ပစ္တမ္း ကစားၾကစဥ္ ပုဆိုးမ၀တ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့က သားေရကြင္း ပစ္မွတ္မွ လႊဲထြက္လာေသာ သူ႔လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ၃ ရက္ ခန္႔ ေရာင္ကိုင္း ေနခဲ့ေသာ အျဖစ္ အပ်က္ အားလည္း ခေရေစ့ တြင္းက်က် ေျပာပလိုက္မည္ ဟုလည္း အၾကပ္ ကိုင္သည္။ သတၱိေကာင္းေသာ ကၽြန္ေတာ္က ခံျငင္းပါေသးသည္။ ေနာက္ဆံုး မေရးလို႔ကေတာ့ ငါးျပားေစ့ ၆ ေစ့ ေခ်းထားတာ ဆပ္ကို ဆပ္ရမည္။ ငါးျပားေစ့ ၆ ေစ့ မဆပ္ ႏိုင္လွ်င္။ တစ္သက္လံုး ေခြးေခ်းကိုင္ ဟု ေခၚမည္ဟု အၾကပ္ကိုင္မႈကို ခံရေသာအခါတြင္ေတာ့ ေခါင္းညိမ့္ လိုက္ရေတာ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္ တူတူ ပုန္းတမ္း ကစားၾကစဥ္ ေလးဘက္ေထာင္တြာသြားလာေသာ ကၽြန္ေတာ္က ေခြးေခ်းပံု တည့္တည့္ လက္ေထာက္မိတာ သူတစ္ေယာက္ သိထားၿပီး ထိုစဥ္ကတည္းက ခုထိ မေျပာရန္၊ ထိပ္တန္းလွ်ိဳ႕၀ွက္ အဆင့္ျဖင့္ သတ္မွတ္ေပးပါရန္ ထန္းလ်က္ တစ္ဆုပ္ေပးၿပီး ေတာင္းပန္ခဲ့ရသည္ကို လူသိ မခံလို ေသာေၾကာင့္တည္း။ :D

3D ႐ုပ္ရွင္ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကစားကြင္းေတြဖက္ေရာက္လာသည္။ ကေလးလည္း မဟုတ္ လူႀကီးလည္း မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္က ၀င္ကစားရမွာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ပိုက္ဆံလည္း ေပးထားမွ ေတာ့ စီးမယ္ကြာ ဆိုၿပီး စီးျဖစ္ခဲ့သည္။ ပထမဆံုး ျမင္ေနရသည့္ ကစားရံုမ်ား၏ ဓာတ္ပံုမ်ားကို အမွတ္တရ တင္ျပပါသည္။

ခပ္ေ၀းေ၀းက ျမင္ေနရသည့္ ကစားရန္ေနရာ .

သိပၸံ ဆန္ဆန္ အမိုးမ်ား တည္ေဆာက္မႈမ်ားျဖင့္

အရုပ္မ်ားျဖင့္ စီးရေသာ ခ်ား ။ ဒါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မစီးျဖစ္ခဲ့ပါ။ ကေလးဆန္လြန္းသည္ထင္၍။ အမွန္ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က အရွက္ႀကီးပါသည္။ လူေတာမတိုးသည့္ေကာင္။ ေနာက္ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕ထြက္ စာသင္ရဲသည္ အထိ သတၱိေကာင္းသြားတာလည္း မသိပါ။ ေနာက္ေတာ့ေရးဦ္းမည္။

ဒီ ပန္းကန္ႀကီးေတြ စီးတာလည္း မစီးျဖစ္ခဲ့ပါ။ ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီးျဖစ္သည္။ ခြက္ေတြ ပန္းကန္ေတြထဲထိုင္ၿပီး လိုက္ရသည္။ တ၀ွီ၀ီွျမည္ေနေအာင္လည္သည္။

ေခါင္းမူးခ်င္စရာ အေတာ္ေကာင္းသည္။ သိုေသာ္ လူေတြ ေခါင္းမူးတာ မေတြ႕ရပါ။ ဘယ္လို တြက္ခ်က္မႈမ်ိဳးျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည္ကို ေလ့လာဖို႔လိုမည္။ ျမန္တာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးျမန္သည္။

လမ္းတြင္ ဒီေကာင္ႀကီးႏွင့္ႀကံဳ၍ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္လိုသည္ ဆိုသည့္ အတြက္ တြဲရပ္ေပးလိုက္ရေသးသည္။ ၿပၤီးေတာ့ လွည့္အထြက္ လက္အရမ္းမွာ လက္ႏွင့္ တန္းေနေသာ ဒီေကာင့္ BALL ကို အားပါပါ တီးလိုက္ သလို ျဖစ္သြားသည့္ အတြက္ ကုန္းကုန္းကြကြ ျဖင့္ ေအာ္ေနေသာေၾကာင့္ ေဟာင္ေကာင္တြင္ ဥံဳဥံဳဖြဖြ လုပ္ေပးလိုက္ရေသးသည္ကေတာ့ တစ္သက္တာေမ့မည္ မဟုတ္။ :D

(မျပန္ရေသးေသာေၾကာင့္ ဆက္ရန္ရိွေသးသည္)

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတာတြင္းကာလမ်ား (၇)

အဖြား ...........

လူတို္င္းတြင္ အဖြားရိွသည္။ အေဖဖက္က အဖြား၊ အေမဖက္က အဖြား။ အဖိုး၊ အဖြားမ်ားႏွင့္ ေနဖူးသူမ်ား အဖိုး အဖြားကို ေျမးေတြဘယ္ေလာက္ သံေယာဇဥ္ႀကီးတာ နားလည္ခံစားႏိုင္ၾကမည္။ အေဖ အေမဆူေတာ့ ႐ိုက္ေတာ့ ေရွာင္ပုန္းစရာ။ မိမိတို႔ ေတာင္မဟုတ္ ေျမာက္မဟုတ္ ေမးသည္ ေျပာသည္ကို စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ေျဖၾကား၊ သင္ၾကားေျပာျပၾကသည္မွာ အဖိုးမ်ား၊ အဖြားမ်ား။ ခ်စ္လိုက္သည္မွာလည္း တုန္လို႔။ သားအခ်စ္ ေျမးအႏွစ္ ဆိုတာ အလကားေပၚလာေသာ စကားမဟုတ္။

ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ဖက္က အဖြားအေၾကာင္းကို အရင္ေျပာျပလိုသည္။ အဖြားနာမည္က ေဒၚျမေမ။ အဖြားက ေရႊေက်ာင္းရြာသူႀကီးသမီး။ စာတတ္သည္။ နယ္ဆိုေတာ့ အတန္းႀကီး၊ တကၠသိုလ္ပညာမဟုတ္ပါ။ ေလးတန္းထိေနဖူးသည္ဟုဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးသည္။ ေတာင္ေပၚေတာက်က် ၿမိဳ႔ေလးဆိုတာကို သိဖို႔လိုပါသည္။ ေတာထဲ ေတာင္ထဲ ထို ေခတ္ ထိုအခါ စစ္ေဘး၊ စစ္ဒဏ္ၾကားမွ စာတတ္သူက ခပ္ရွားရွား။ အဖြားက ထိုလို လူထဲမွ တစ္ေယာက္။ အသံုးလံုးေခတ္တြင္ အဖြားေက်ာင္းျပန္တက္စရာမလို။ အဖြားစာေကာင္းေကာင္းတတ္သည္။ အတြက္အခ်က္ႏိုင္သည္။ ဘယ္အထိ တတ္မွန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါ။ အဖြားသက္ရိွထင္ရွားရိွစဥ္ ကၽြန္ေတာ္က လူမမယ္။ အဖြားရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေလ့ ရိွေသာ တရားသံမ်ားကို နံနက္ေစာေစာ ၾကားေနၾက။ ထို တရားသံမ်ားကို သာယာနာေပ်ာ္စြာၾကားေနၿမဲ။ အိမ္၏ က်က္သေရေဆာင္ အျဖစ္ သိေနဆဲ။ အဖြားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ အၾကင္နာတရား၊ ကိုယ္က်င့္တရားျပည့္၀သူႏွင့္ ဘာသာတရားကိုင္း႐ိႈင္းသူ တစ္ဦး။

အဖြား ဥပုသ္ေက်ာင္းသြားလွ်င္ အဖြားသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စုစုၿပီးသြားသည္။ ထမီအညိဳေရာင္ေလး၀တ္၊ တံဘက္ေလး ပုခံုးေပၚတင္၊ ေခါင္းေပၚတင္ၿပီး ဥပုသ္ေက်ာင္း အသြားအျပန္ျမင္ကြင္းမ်ားက ခု ျပန္စဥ္းစာေတာ့ ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္းေပၚလာသည္။ အေဖ၊ အေမႏွင့္ အရီး၊ ဦးေလးတို႔က အဖြားတို႔တစ္ေတြ အျပန္ေရခ်ိဳးဖို႔ ေရခပ္ၿပီး ကုသိုလ္ယူၾက။ ေဖ်ာ္ရည္တိုက္ၾကတာေတြ အမွတ္ရသည္။ ဥပုသ္သည္ အားလံုး၏ မ်က္ႏွာသည္ ေအးခ်မ္းလ်က္။ ေတာသူေတာင္သားတို႔၏ ပကတိမ်က္ႏွာကပင္ အျပစ္က စင္ၿပီးသား။ ဥပုသ္တရားမ်ားနာလာေသာအခါ ေလးနက္တည္ၿငိမ္မႈေလးပါ ထပ္ကာေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည္ညိဳမဆံုးေသာ ေက်းလက္ျမင္ကြင္းမ်ား။ ျမင္လိုေသးေသာ ေအးခ်မ္းသည့္မ်က္ႏွာမ်ား။ ၿမိဳ႔ျပမွ လူမ်ား၏မ်က္ႏွာကို အဓိပၸာယ္ မေဖာ္တတ္ေသာအခါ ေက်းလက္၏ ႐ိုးသားမႈဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္ႀကီး သေဘာေပါက္လာတတ္ပါသည္။ အ႐ိုင္းေတာ့ဆန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အ႐ိုးခံေနသည္။ ဤသည္က ခ်စ္စရာ။

အဖြားကို ကၽြန္တာ္ အမွတ္အရဆံုးက မိုးရြာခ်ိန္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ျမဳပ္ရာ ေအာင္သာကုန္းေက်းရြာမွာ ေတာင္ကုန္းေပၚတြင္ အိမ္ေဆာက္ၿပီးေနၾကသည့္ ရြာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ မိုးရြာလွ်င္ ေတာင္က်ေရမ်ားက စုစည္းလာၾကၿပီး ေျမနိမ့္ရာေတာင္ေျခဖက္ စီးဆင္းလာၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မိုးရြာၿပီးစတြင္ လမ္းမေပၚတြင္ ေခ်ာင္းကေလးလို နာရီပိုင္းေလာက္ စီးေနတတ္သည္။ ေျမနီကို ျဖတ္စီးလာသည့္ ေရနီမ်ား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေလးမွာ ေတာင္ေျခတြင္ရိွသည့္အတြက္ မိုးရြားၿပီးခ်ိန္ စီးဆင္းလာသည့္ နာရီပိုင္းသာခံသည့္ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ေရွ႕ မွျဖတ္စီးသည္။ ထိုျဖတ္စီးသည့္ ခဏ၌ အဖြားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကစားရန္ သတင္းစာစကၠဴကို ေလွ အျဖစ္ေခါက္ေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီေနာင္ႏွစ္ဦး တစ္ေယာက္ ေလွတစ္စင္းစီ ကိုင္းၿပီး ေလွလႊတ္ၿပိဳင္ၾကသည္။ ေတာင္က် ေခ်ာင္းေလးထဲ။ ေလွကေလးေနာက္ေျပးလိုက္ၿပီးၾကည့္ရသည္။ စကၠဴေလွက ေရစီးနည္းနည္းၾကမ္းသည့္ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလးထဲ ၾကာၾကာမခံပါ လိႈင္းေတြပုတ္လိုက္ေတာ့ ဟိုေစာင္း သည္ေစာင္းႏွင့္ ေရစိုၿပီး နစ္ေတာ့သည္။ စကၠဴေလွကေလးနစ္၍ ပ်က္သြားလွ်င္ အဖြားဆီ အၿပိဳင္းေျပးၿပီး စကၠဴေလွ အေခါက္ခိုင္းရျပန္သည္။ ေလွ ၃ - ၄ ပြဲေလာက္ၿပိဳင္ၿပီးလွ်င္ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေလး ေရအားနည္းသြားပါၿပီး ေခ်ာင္းကေလးအျဖစ္ မစီးေတာ့။ ေရစီးေၾကာင္းရာေလးသာရိွေတာ့သည္။ ထိုေတာင္က်ေခ်ာင္းေလး မေပ်ာက္မီ စကၠဴေလွ ကေလးႏွင့္ ကစားရသည္ကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ရိွသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားသည္ အဖြားဆံုးၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အတမ္းတဆံုး။ မိုးသည္းသည္းရြာၿပီးတိုင္း အဖြားနားကပ္ၿပီး စကၠဴေလွ ေခါက္ခိုင္းၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ အဖြားသင္ေပးသည္။ အဖြားမေသခင္ သင္ေပခဲ့သည့္ အမွတ္တရ ကစားစရာ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့ သားသမီး၊ ေျမးျမစ္မ်ားထိ ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ဆင့္ကမ္း သင္ေပးျဖစ္မည္ျဖစ္သည္။ စကၠဴေလွကေလးသည့္ ကၽြန္ေတာ့ အတြက္ေတာ့ သံေယာဇဥ္၏ သေကၤတ တစ္ခု။ ယခု စာေရးေနရင္း ....... လူမွန္းပင္ေကာင္းေကာင္း မသိတတ္ေသးသည့္ အရြယ္က အဖြားလုပ္ေပးခဲ့သည့္ စကၠဴေလွငယ္ငယ္ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ့္စိတ္မ်က္စိထဲ ေရနီေတာင္က် ေခ်ာင္းေလးတစ္ေလွ်ာက္ လႈပ္လႈပ္လဲ့လဲ့ျဖင့္ ေ၀့ကာ ၀ိုက္ကာ တေရြ႕ေရြ႕ ေမ်ာပါဆင္းေနသည္ကို ျမင္ေယာင္ေနမိရင္း ..... ဤ ပို႕စ္ကို အဖြား အမွတ္တရအျဖစ္ ေရးလိုက္ရပါသည္။

စကၠဴေလွေလးတစ္စင္း အဖြားအမွတ္တရအျဖစ္ ျပန္ေခါက္ျဖစ္သည္ ................. အဖြားသင္ေပးခဲ့ေသာ စကၠဴေလွေခါက္နည္း

အင္းေတာ္ၿမိဳ႕မွ အမွတ္တရေန႔ရက္မ်ား (၇)

ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္။ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးက တိမ္ညိဳမ်ားဖံုးလ်က္။ ေနေရာင္လည္းေပ်ာက္ေနသည္။ ေန၀င္ခ်ိန္ ဆည္းဆာကို မျမင္သာေတာ့။ တိမ္ႀကိဳ တိမ္ၾကားမွ က်လာေသာ အလင္းတန္းတို႕ကပင္ ရင္ထိတ္စရာ အသြင္ကို ျဖစ္ေစသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း အေအးဖက္လုေနသည္။ ေလတို႔က တ၀ူး၀ူးတိုက္လ်က္ မၾကာမီ မိုးသည္းသည္းမည္းမည္း ရြာခ်လိုက္ရန္ တာစူေနၿပီ။

ေကာင္းကင္ တစ္ခြင္လံုးလည္း ေမွာင္မိုက္ေနသည့္ အတြက္ ေက်ာင္အျပန္ သားသမီးလာႀကိဳၾကသည့္ မိဘတို႔က မရွား။ သားငယ္ သမီးငယ္တို႔ကို ထီးကိုယ္စီ မိုးကာ ကိုယ္စီျဖင့္ လာႀကိဳေနၾကသည္။ မႀကိဳ၍ မျဖစ္ အင္းေတာ္မိုးက မိၿပီဆိုလွ်င္ မရြဲတာမရိွ။ ၾကြက္ကေလးေရနစ္သလို တစ္ကိုယ္လံုး ရြဲရြဲစိုသည္။ ထီးေလာက္ ခေမာက္ေလာက္ႏွင့္ အဆင္မေျပ။ မိုးကာလည္း သိပ္မႏိုင္ပါ။ မိုးရြာခ်ိန္ အိမ္ထဲ ေနသည္ကသာ အေကာင္းဆံုး။

မိဘႏွင့္ ေ၀းေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ လာႀကိဳသူလည္းမရိွပါ။ သို႔ေသာ္ မိုးရြာသည္ မိုးသည္းသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေၾကာက္စရာဟု မထင္ပါ။ မိဘေတြ လာႀကိဳၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ပင္ ကေလးပိစိေကြးေလးေတြလို ထင္မိသည္။ မိုးစိုစို အ၀တ္ျဖင့္ မိုးေရထဲေျပးရသည္ကပင္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပ်ာ္စရာ၊ ကစားရတာတစ္မ်ိဳး။ ၾကက္ေပါင္ဖိနပ္ေလး ႏွစ္ဖက္ကို လက္ေကာက္၀တ္ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီတြင္ စြပ္ၿပီး အိမ္ေရာက္သည္ အထိ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အၿပိဳင္ေျပးရသည္က မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္။ လဲရင္လည္း မိုးေရထဲ။ ေျခေခ်ာ္မသြားေအာင္ထိန္းေျပးရသည္ကလည္း ပညာ။ ေျခခ်ရာ ေရစက္ကေလးမ်ား ျဖာခနဲ ျဖာခနဲ လြင့္စင္ သြားၾကသည္ကပင္ မိမိကိုယ္ မိမိကိုယ္ ႐ုပ္ရွင္ထဲကလို စလိုးမိုးရွင္း ေျပးေနရသလို ေျမာက္ၾကြၾကြျဖစ္ေစသည္။ ဟိုတစ္ေန႔ကတင္ ညီမေလးတစ္ေယာက္ ေျပာျပတာ ေၾကာင့္ သတိရသည္။ ငယ္စဥ္က မိုးေရထဲ ေရခ်ိဳးတာ။ မိုးေရခ်ိဳးလွ်င္ မိတ္ဖု ေပ်ာက္သည္ ဟုဆိုကာ ခ်ိဳးၾကသည္။ တကယ္ေပ်ာက္ မေပ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ မိတ္ဖုဆိုတာ ငယ္ငယ္က ၅ ႏွစ္ ၆ ႏွစ္ သားေလာက္ထိသာ ေပါက္ဖူးၿပီး ေနာက္ပိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ မေပါက္ေတာ့သည့္ အတြက္ မိတ္ဖု ယားတာကို လည္း ေမ႔ခ်င္ သလိုသလို ျဖစ္ေနၿပီ။ မိတ္ဖုထြက္လွ်င္ အေတာ္ယားတာမွတ္မိသည္။ ေခၽြးထြက္လွ်င္ စပ္တာမွတ္မိသည္။ လက္ျဖင့္ စမ္းလွ်င္ အဖု အဖု ျဖင့္ အသားမွာ ၾကမ္းေထာ္ႀကီး ျဖစ္ေနတာ မွတ္မိသည္။ မိဖု ယားလို႔လား မသိပါ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အိပ္ယာထဲ အိပ္လွ်င္ အေဖက ကၽြန္ေတာ္ မအိပ္ မခ်င္း ၀ါးယပ္ေတာင္ ျဖင့္ ယပ္ခပ္ေပးရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္ေနေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သည္ ဟု အေဖေျပာဖူးသည္။ စာေရးရင္းပင္ အေဖ့ေက်းဇူးကို လြန္းစြာ ခံစားမိလာသည္။ ေတြးမိေတာ့ မ်က္ရည္ပင္က်လုလု အေဖ့ကို လြမ္းလာသည္။ စကား မပီကလာ ပီကလား ပိစိေကြး ကၽြန္ေတာ္။ အသက္ ၂၈-၂၉ ႏွစ္ အရြယ္ ကၽြန္ေတာ့္ေဖေဖ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အပူအပင္ကင္းကင္း ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္စက္ေစလိုသည့္ သူ႔ေစတနာ။ စိတ္မ်က္စိထဲ အကြင္းလိုက္ေပၚလာသည္။ အေဖ့ရင္ထဲမွ ေမတၱာကို ထုႏွင့္ထည္ႏွင့္ ျမင္မိသည္။ ဖုန္းဆက္ရခက္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေမြးရပ္ေျမကို မရ အရေခၚကာ အေဖႏွင့္ စကားေျပာရဦးမည္။ အေဖကၽြန္ေတာ့ကို လြမ္းေတာ့မည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့ကို လြမ္းေနၿပီ။

အင္းေတာ္အ.ထ.က ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္း၀င္းအလယ္ ျမက္ခင္းျပင္ႀကီးသည္။ လြတ္လပ္စြာေျပးရာ လြားရာ ကစားရာ။ ျမက္ခင္းျပင္ႀကီးကို ျဖတ္အၿပီး လမ္းမေပၚေရာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အင္းေတာ္ေရာက္စက ထိုလမ္းက ကတၱရာ မခင္းေသး။ ေက်ာက္ခင္းလမ္း။ ထိုအခ်ိန္ကေတာ့ ေျခဖ၀ါးမ်ားကလည္း အၾကမ္းခံသည္။ ေတာ္ရံုေက်ာက္ခဲမစူး။ သဲရွပ္ရွပ္ ေက်ာက္တံုးတရၾကမ္းေျမျပင္တြင္ပင္ ေျပးသည္၊ လႊားသည္၊ ကစားသည္။ ဖိနပ္ေပ်ာက္မွာစိုးသည့္အတြက္ ဖိနပ္ကေလးႏွစ္ဖက္ကိုေတာ့ ဘယ္ညာလက္ေကာက္၀တ္တြင္ လက္ေကာက္စြပ္သလိုစြပ္ထားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဖိနပ္ေမ့က်န္ၿပီး အိပ္ျပန္ျပန္လာတာမ်ားသည္။ ေလွကားရင္းေရာက္မွ ကစားရာေနရာအေရာက္ ျပန္ေျပကား ဖိနပ္ျပန္ရွာရသည္က စိတ္ညစ္စရာေကာင္းသည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ မိုးရြာမည္ျဖစ္သည့္အတြက္ အိမ္အျပင္ မထြက္ေတာ့။ မိုးေရစင္သြားေအာင္ ေရခ်ိဳးၿပီး ေရအျမန္သုတ္ကာ ေစာင္ၿခံဳႏွင့္ေကြးေတာ့သည္။ ဘႀကီးတို႔ ထမင္းစားမယ္ ေခၚမွ ညေနစာထမင္းစားကာ ဧည့္ခန္းတြင္ ဘႀကီးတို႔ေတြ ေျပာသမွ် ေဟာသမွ် အလာပသလာပ အကုန္နားေထာင္သည္။ လူႀကီးတို႔၏ စကားတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တစ္မ်ိဳးရင့္က်က္ေစသည္။ သူတို႔၏ အေတြအႀကံဳမ်ား၊ သူတို႔၏ လူမႈသူမႈ ဒုကၡမ်ား၊ ၾကားလာခဲ့သမွ် အတင္းအဖ်င္းမ်ားကအစ အကုန္မွတ္သားရသည္။ ဘႀကီး၏ အိမ္နီးခ်င္း ေရွး႐ိုးစြဲအဖိုးႀကီးမ်ား၏ ေခတ္မမွီေသာ အစြဲအလြဲအမ်ားကိုလည္း မွတ္သားရသည္။ သူတို႔၏ ဘ၀ႏွင့္ရင္းကာ သိလာမွတ္လာၾကသည့္ ဆင္ျခင္ဖြယ္မ်ားကိုလည္း ပံုျပင္သဖြယ္ နားေထာင္ခဲ့ရသည္။

အင္းေတာ္မိုးက မိုးခ်ဳပ္စေလာက္ကစရြာတတ္သည္။ ေတာင္လံုးညိဳဟု သူတို႔ေခၚသည့္ အေရွ႕ေတာင္ေထာင့္ဖက္မွ မိုးသားထုသာ ၿပိဳဆင္းလာလွ်င္ မိုးသည္းသည္း မည္းမည္းခ်ေတာ့သည္။ တစ္ညလံုး၊ မိုးႀကိဳးေတြ တဒုန္းဒုန္း၊ ေလသံေတြ တဖုန္းဖုန္း။ မိုးႏွင့္ေလအေရာ တေ၀ါေ၀ါညံေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မိုးရြာရြာ ေစာင္ကေလးႏွင့္ ခပ္ေကြးေကြးအိပ္ရတာကို ႏွစ္ၿခိဳက္သည္။ ကေလးဘ၀ ပူစရာက နတၳိကိုး။ အလုပ္ပ်က္တာ ဘာညာမရိွ။ မိုးႀကီးလြန္း၍ ေက်ာင္းပတ္လွ်င္ သာ၍ပင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသးသည္။ မိုးႀကီး၊ ေရႀကီးလွ်င္ အင္းေတာ္ အ.ထ.က က ေက်ာင္းပိတ္ေနၾက။ အိပ္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ အိပ္ပလိုက္သည္။ မနက္ႏႈိးလာလွ်င္ေတာ့ အသံၾကားရၿပီ။ အိမ္ေအာက္ေရ၀င္ေနသည့္ အသံမ်ား။ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ပလံု ပလံု ဗြမ္းဗြမ္း သံေတြညံေနသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေရဒူးဆစ္ေလာက္ေရာက္ေနတတ္သည္။ မိုးသည္းလြန္းလွ်င္ ခါးေလာက္ထိေရာက္ေနသည္။ အင္းေတာ္ ေအာင္ေမတၱာ တစ္ရပ္ကြက္လံုးနီးနီး ေရျမဳပ္သည္။ အိမ္ေအာက္မွာ ေရေတြခ်ည္း။ ေလွေလွာ္သြား၍ပင္ရသည္။ သို႕ေသာ္ မရိွပါ။ ေရက တစ္ရက္ေလာက္ဆို က်သြားသည္။

ေရႀကီးေနခ်ိန္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ရန္ခင္းထားေသာ တစ္တံုးတံတားမ်ား ေရထဲ ပါမသြားေအာင္ ႀကိဳးႏွင့္ခ်ည္ထားရသည္။ ေရက်ခ်ိန္တြင္ ေနရာတစ္က်ျဖစ္ေအာင္လည္း ျပန္စီရသည္။ ေရက်ခ်ိန္ သတိထားၿပီး မစီပါက။ လူအားမ်ားမ်ားႏွင့္ သူ႕ေနရာ သူေရာက္ေအာင္ တံုးကို ကုတ္ႏွင့္ေကာ္ကာ ေရြ႕ရေတာ့သည္။

ေရႀကီးၿပီဆိုလွ်င္ ေရနီမ်ား၊ ေရပုပ္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ အေရာင္မေကာင္း၊ အနံ႔ေတာ့ မနံပါ။ အိမ္ႀကိဳအိမ္ၾကားမွ ျဖတ္စီးလာသည့္ အတြက္ ညစ္ပတ္သည္။ ေသာက္ေရ၊ သံုးေရ ျပႆနာျဖစ္သည္. ထို႕ေၾကာင့္ အင္းေတာ္ မိုးဦးက် မိုးတအားရြာေတာ့မည္ထင္လွ်င္ ေသာက္ေရ အသင့္၊ ခ်က္ေရ အသင့္ စဥ့္အိုးႏွင့္ ေလွာင္ထားဖို႔လိုသည္။ မနက္ေစာေစာအထ၊ ေရတြင္းသာ ေရေအာက္ျမဳပ္ေနလွ်င္ ေသာက္ေရေရာ၊ သံုးေရေရာပါ မရိွေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေတာတြင္းကာလမ်ား (၆)

Original Link

ငယ္ကမွတ္မိတာတစ္ခု။ မိုးတြင္း စပါးခင္းစိမ္းစိမ္းထဲ။ ဖားမွ်ားၾကတာ။ ဖားမွ်ားတာက ငါးမွ်ားတာ ထက္ျမန္သည္။ ဖားေတြက အေတာ္အစားပုတ္သည္။ စားစရာေလးတစ္ခုခုကို ငါးမွ်ားခ်ိတ္တြင္ ခ်ိတ္ၿပီး လယ္ကြက္ထဲ ခ်လိုက္လွ်င္ "တေျဖာင္းေျဖာင္း" ျမည္ေအာင္ ခုန္ၿပီးေျပးလာၾကသည္။ ေတြ႕ရာ အစာကို အမိဟပ္ၿပီး အသားကုန္ေလႊးသည္။ ထိုေၾကာင့္ ဖားမွ်ားရတာ ငါးမွ်ားရတာထက္လြယ္သည္။ ျမင္လည္းျမင္ေနရသည္။ မိလာသည့္ဖားကို သတ္ရသည္ကေတာ့ မလြယ္ပါ။ ေျမျပင္ေပၚတြင္ ေပါက္သတ္ရသည္။ လွ်ာထြက္လာကာ ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္ျဖစ္ၿပီး "ဂန္႔" သြားသည္။ စိတ္မခိုင္လွ်င္ ဖားမမွ်ားပါႏွင့္ ။ ငါးထက္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖင့္ေသသည္။ လွ်ာအရွည္ႀကီးက တန္းလန္းထြက္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ လူလို ေျခႏွင့္လက္ႏွင့္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဆရာ၀န္ေတြ ဖားကို ခြဲရျခင္းျဖစ္မည္။

ေျပာေနရင္း အေမေျပာဖူးတာသြားသတိရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖိုး ဦးအိုက္ေရႊ။ အေမတို႔ ငယ္ငယ္က။ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ မုဆိုးမ်ား ရလာသည့္အတြက္ ခ်က္စားရန္ မီးၿမိဳက္ကာ အေမြးႏႈတ္ၾကသည္ဟုဆိုသည္။ ေမ်ာက္မ်က္ႏွာမွာ အေမြးမ်ား ႏႈတ္ၿပီးေတာ့ တကယ့္ အဖိုးႀကီး႐ုပ္ဟု ဆိုပါသည္။ ထိုကတည္းက အဖိုးေမ်ာက္သား မစားေတာ့။ ထိုေၾကာင့္လည္း "ေမ်ာက္သားစားခ်င္ ေမ်ာက္မ်က္ႏွာ" မၾကည့္နဲ႔ ဟုဆိုတာျဖစ္ပါမည္။

Original Link

ေအာက္တြင္ ျပထားသည့္ ဖားဥဘ၀မွ အရြယ္ေရာက္ ဖားျဖစ္လာသည္ အထိ တစ္ဆင့္စီကို ေသခ်ာျမင္ရသည္။ လယ္ကြက္ထဲ ျမင္ျမင္ေနရသည္။ မိုးဦးဖားက်အၿပီး သိပ္မၾကာခင္ လယ္ကြက္ထဲတြင္ ဖားဥတြဲမ်ား။ ေက်ာက္ေက်ာလို တုန္တုန္။ ေပ်ာ့စိစိ ပ်စ္တြဲတြဲ အရည္မ်ား။ ေကာက္ပင္မ်ားၾကား။ သမန္းျမက္မ်ားၾကားကပ္လ်က္၊ တြယ္လ်က္။ ေနာက္ရက္အေတာ္ၾကာလာေတာ့ လႈပ္စိစိ အေကာင္ေလးမ်ားျဖစ္လာသည္။ ေသးေသးေလးေတြ။ ေနာက္ ငါးကေလးေတြလို အသင္းလိုက္ ဟိုးဖက္ကူးလိုက္ သည္ဖက္ကူးလိုက္ျဖင့္။ အုံႏွင့္ က်င္းႏွင့္။ နည္းနည္းေနာေနာ ဖားေလာင္းေတြ မဟုတ္။ မည္းမည္းေလးေတြ။ အုပ္လိုက္ ေရြ႕ေနသည္။ ေနာက္ နည္းနည္း ၀တုတ္ေလးေတြျဖစ္လာၿပီး။ ေျခေထာက္ေလးေတြ ထြက္လာသည္။ ကိုးယို ကားယားေကာင္ေတြ။ ငါးလိုလို ဖားလိုလို။ ငါးတစ္ပိုင္း ဖားတစ္ပိုင္း။ လက္ေတြထြက္၊ ေျခေထာက္ေတြရွည္လာၿပီး အၿမီးတိုလာသည္။ ကုန္ေပၚတက္လာေတာ့ အၿမီးက တန္းလန္း။ "ဖားေတြ အၿမီးတန္းလန္း တန္းလန္း" ႏွင့္ အေတာ္ရယ္စရာေကာင္းသည္။ ခုန္ေတာ့လည္း သိပ္ေ၀းေ၀း မေရာက္ေသး။ အၿမီးေပ်ာက္ေတာ့မွ။ ေဆာင့္ၾကြားၾကြား ဖားႀကီးျဖစ္ေတာ့သည္။

Original Link

ဖားအေၾကာင္းေျပာရင္။ ကာတြန္းဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္ေရးထားသည့္ ကာတြန္းေလးသြားသတိရသည္။ သူ႔ကာတြန္းေလးျပလိုသည္။ (ခြင့္ျပဳပါ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ခင္ဗ်ာ)။ အေတာ္ထိမိသည့္ ကာတြန္းျဖစ္သည္။



ၾကက္ေပါက္ကေလး ေလာကႀကီးကိုရင္မဆိုင္ရဲသည့္အတြက္ ျပန္ေျပးလာၿပီး ဖားအသြင္ေျပာင္းၿပီးမွ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခုန္ထြက္သြားပံု ...။ ဘာကို ဆိုလိုမွန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ အေတာ္ အသက္၀င္တာကို သေဘာက်သည္။ (:P)

အေကာင္ႀကီးသည့္အတြက္ ေၾကာက္ကာေျပးေနရသည္။ အေရခြံကြာ သြားေတာ့မွ "ဖား" ျဖစ္ေနသည္။ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္က ဘာကိုဆိုလိုသလဲ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ႏိုင္စြမ္းမရိွပါ။ "ဖား" က လူ႐ုပ္ႀကီးျဖစ္ေနစဥ္ ျမင္ရေတာ့ ေဆး႐ံုးထဲမွ ပတ္တီးအေဖြးသားႏွင့္ အေလာင္းေကာင္ႀကီးကို ျမင္မိကာ "ဖားကေလး" ကို ကၽြန္ေတာ္လည္း အမွန္ပင္ ေၾကာက္မိပါသည္။

လယ္ကြက္ထဲမွ ဆူညံလြန္းလွေသာ ဖားသံကို သတိရသည္။ အသံက်ယ္သေလာက္ အေကာင္ကေသးသည္။ ဆင္ဆိုသည့္ သတၱ၀ါ ကမၻာဦးအစက ဒီေလာက္မ်က္စိမက်ဥ္းဟုဆိုပါသည္။ ဖားေၾကာင့္က်ဥ္း သြားသည္ဟု ေရႊေသြး စာေစာင္ထဲ ဖတ္ဖူးသလိုရိွသည္။ အသံက က်ယ္လြန္းလွသည့္ အတြက္ ဖားသံၾကားစက ဆင္က သူ႔ထက္ အေကာင္ႀကီးမည္ထင္ၿပီး ေၾကာင္ကာေျပးသည္။ ေန႔စဥ္ၾကားေနရေတာ့ စူးစမ္းလိုလာသည္။ တစ္ေတာင္ၿပီး တစ္ေတာင္ျဖတ္ကာလိုက္ရွာသည္။ မေတြ႕။ ေနာက္ ေတြ႔မွ ေတြ႔ေတာ့။ သစ္ရြက္ေအာက္မွာ။ ဆူဆူညံညံ အသံႀကီးေၾကာင့္ ရဲရဲပင္ မလွန္ရဲ။ မရဲတရဲျဖင့္ သစ္ရြက္ကေလးကို ႏွာေမာင္းျဖင့္ အရဲစြန္႔ကာ မ လိုက္ေတာ့မွာ ေအာက္က ဖားျဖစ္ေနသည္။ ဆင္မွာ ထိုမွ်ေလာက္ဖားပိစိေလးမွ သူ႔ထက္က်ယ္ေသာ အသက္ထြက္ေနသည့္ အတြက္ အူတက္မတတ္ ဟားတိုက္ရယ္။ မ်က္လံုးကို စိစိပိတ္ၿပီး အားရ ပါးရ ရယ္ေမာရာမွ မ်က္လံုးမ်ား ေသးငယ္သြားၿပီး။ ယခုလို ဆိုဒ္ (size) ျဖစ္ေနသည္ဟုဆိုသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သတိေပးလိုသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့ဖတ္ကာ သိပ္မရယ္ၾကပါႏွင့္။ မ်က္လံုးေပါက္မ်ား က်ဥ္းပါက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မဆိုင္ေၾကာင္း။ မိမိ အေပါက္ က်ဥ္းသည္မွာ မိမိ တာ၀န္သာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေျပာၾကားရင္း ဒီပို႔စ္ကို ဒီမွာနားပါရေစဦးဟု.....

.

.

ေမတၱာျဖင့္

စိုင္းခမ္းထြန္း

Saing Khan Tun

အင္းေတာ္ၿမိဳ႕မွ အမွတ္တရေန႔ရက္မ်ား (၆)

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းစိုးပိုင္။ အင္းေတာ္တြင္ ပထမဆံုးခင္သည့္ သူငယ္ခ်င္း။ သူအေဖက ဦးတင္ေရႊ၊ သူ႔အစ္ကိုက စိုးႏိုင္။ စိုးႏိုင္ နာမည္အလြန္ေပါသည္။ စက္ကုန္းတြင္ပင္ စိုးႏိုင္ ၂ ေယာက္ရိွသည္။ ေနာက္စိုးႏိုင္ တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေယာက္ဖ ကိုတင္ေမာင္ေအး၏ညီ ကၽြန္ေတာ့ကို နာမည္ပ်က္ေပးသည့္လူ။

ျဖစ္ပံုက ဒီလို ေတာသားကၽြန္ေတာ္က အင္းေတာ္ စက္ကုန္းတြင္ အလြန္ေဆာ့သည္။ ထို ကိုစိုးႏိုင္ႏွင့္လည္း ကစားလိုက္၊ ေနာက္လိုက္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုခင္သလို၊ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္ပါသည္။ သူ႔တူမ မီးမီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စသည္။ အေတာ္ေလးလွသည့္ ကေလးမ ျဖစ္ပါသည္။ ခုခ်ိန္တြင္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မိန္႔မိန္႔ႀကီးၿပံဳးကာ အေတာ္ေက်နပ္ေနမည္ထင္ပါသည္။ (:P) ထိုအခ်ိန္ကေတာ့ အရွက္ႀကီးေသာ ကၽြန္ေတာ္က မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ စသည္ကို လံုး၀မႀကိဳက္ပါ။ ေဟး ... ေယာက္်ားေလးႏွင့္ စလွ်င္ေတာ့ႀကိဳက္သည္ ဆိုသည့္ အဓိပၸာယ္မဟုတ္ပါ။ လူေနာက္မ်ားကို ႀကိဳတင္ရွင္းထားရမည္။ (:D)

ထိုကိုစိုးႏိုင္၏ေရွ႕တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အီး ခိုးေပါက္မိသည္။ အနံ႔ကအေတာ္ျပင္းသည္။ သိတယ္မဟုတ္လား။ (ဟား ဟား ..... (:D) ....) သူက အီးေပါက္တဲ့ေကာင္ဖင္ထဲ ဆင္ -ီးေကာက္ေကာက္ ၀င္ေတြ ဘာေတြေျပာသည္။ လူအ၊ ကၽြန္ေတာ္က ၿငိမ္၍ မေနဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေပါက္တာ ... ဘာညာ သြားလုပ္သည္။ "အီးထြန္း" ဆိုၿပီး နာမည္စြတ္ေပးေတာ့သည္။ အင္းေတာ္ စက္ကုန္း တစ္ကုန္းလံုး ကၽြန္ေတာ္ကို ထို အခ်ိန္က စၿပီး အီးထြန္း ေခၚၾကေတာ့သည္။ လူစုတ္ ... ကိုစိုးႏိုင္ ... သူေပးလိုက္သည့္ နာမည္ အေတာ္တြင္သည္။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ၄ တန္းေလာက္ အေရာက္တြင္ သူဘယ္ေျပာင္းသြားသည္ မသိ။ ခရီးထြက္သြားတာျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ သူတူမ မီးမီးေလးပါ ေပ်ာက္သြားသည္။ သူတို႔ ညီအစ္မ တစ္ေတြ အေတာ္လွၾကပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း ၁၀ ေအာင္ၿပီး သူတို႕ေလးေတြ ျပန္ေရာက္လာသည္။ တကယ့္ မဟာဆန္ဆန္ လွသူေတြ။ ကိုယ္ဟန္သြယ္သြယ္၊ ျဖဴျဖဴေလးမ်ားျဖင့္ အေတာ္ခ်စ္စရာ ေကာင္းသည့္ မိန္းမပ်ိဳေလးမ်ား။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတာ့ မရင္းႏွီးပါ။ ခပ္တန္တန္တာ။ သူတို႔ေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ေယာက္ဖ၏ တူမမ်ား။

"အီးထြန္း" ဆိုေသာ ထိုနာမည္ အေတာ္တြင္သည္။ လူတိုင္းက အီးထြန္းေခၚသည္။ ေခၚစက ကၽြန္ေတာ္ မထူးပါ။ ထို ကိုစိုးႏိုင္ကို ခဲႏွင့္ လိုက္ေပါက္သည္ ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ခံျပင္းေလ။ သူက စေလ။ ထြက္ေျပးလိုက္ ေခၚလိုက္ျဖင့္ စက္ကုန္းတစ္ကုန္းလံုးသိကာ နာမည္ ပိုႀကီးသြားတာလည္း ျဖစ္ပါမည္။ ထို အခ်ိန္ သမယက ကၽြန္ေတာ့္နာမည္သည္။ အင္းေတာ္ စက္ကုန္းတြင္ အီးထြန္းတည္း။ ေက်ာင္းတြင္ မေပါက္ မေရာက္လာ၍ ေတာ္ေသးသည္။ ေနာက္ပိုင္ေတာ့ေပ်ာက္သြားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ထိုနာမည္ႏွင့္ မထိုက္တန္ေတာ့တာလား မေျပာတတ္ပါ။ စက္ကုန္းဘက္ ကၽြန္ေတာ္ အေရာက္နည္းသြားတာလည္းပါမည္။ ခု ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လွ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုင္းခမ္းထြန္းဟုပင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အေရးတယူေခၚၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတြ႕သမွ် ငယ္ငယ္က အေဒၚႀကီးမ်ား၊ ဦးႀကီးမ်ား၊ အစ္မႀကီးမ်ား၊ ဦးေလးမ်ားကို ေခၚၿမဲ ႏႈတ္ဆက္ၿမဲပင္။

စိုးပိုင္ အေၾကာင္းဆက္ဦးမည္။ သူတို႔ အိမ္ေနာက္ေဖးတြင္ ဆီးသီးပင္ခပ္ႀကီးႀကီး တစ္ပင္ရိွသည္။ အလြန္သီးသည္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာလည္းသီးသည္။ ေက်ာင္းဆင္းလွ်င္ စိုးပိုင္တို႔အိမ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပးသည္။ သူႏွင့္ေဆာ့သည္။ ဗိုက္ဆာလွ်င္ ဆီးပင္ေပၚတက္ကာ ဆီးသီးမ်ားခူးၿပီး အပင္ေပၚတြင္ပင္ ထိုင္ကာ စားၾကသည္။ စကားတေျပာေျပာ။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္တိုဖူးသည္ပင္မရိွပါ။ စိုးပိုင္ကို ခုပင္ သတိရသည္။ သူသည္ ဇနီးႏွင္၊့ ကေလးမ်ားႏွင့္။ စီးပြားေရးေရာ အဆင္မွ ေျပပါေလစ။ အင္းေတာ္တြင္လည္း သစ္စက္လုပ္ငန္းက ျဖစ္ေတာ့သည္ မဟုတ္။ ထိုစက္ကုန္းရိွ သစ္စက္ႀကီးမွာ ၁၉၈၈ ကတည္းက ေသခ်ာ လည္ျဖစ္သည္ မရိွေတာ့ပါ။ စက္ရံု အလုပ္သမားမ်ားလည္ ဒုကၡေရာက္ကုန္သည္။ ေနစရာတန္းလ်ာရိွ၍ေတာ္ေတာ့သည္။ စက္႐ံုမလည္ပတ္ႏိုင္ေတာ့ေသာ္လည္း စက္႐ံုသူေဌး တ႐ုတ္ႀကီး ဦးဖိုးကြမ္းက သူ႔အလုပ္သမားမ်ားကို အလုပ္သမားတန္းလ်ားမွမႏွင္။ အလကားေနေစသည္။ အေတာ္အၾကင္နာတရားႀကီးသည့္ တရုတ္ႀကီး။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဗန္းေမာက္ လည္ဦး ေရႊေမာ္ေပၚေတာ့ တစ္လေလာက္ တစ္တဲတည္း အတူေနဖူးသည္။ မွတ္သားစရာစကားမ်ား သူေျပာသည္။ စည္းစနစ္ အခ်ိဳ႕ကို သင္ေပးသည္။

သူေျပာသည့္ အထဲမွ ကၽြန္ေတာ္ ယခုတိုင္ အမွတ္ရေနဆဲ ျဖစ္ေသာစကား ၂ ခြန္းရိွသည္။ တစ္ခြန္းက သူ႔အလုပ္သမားျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ ဘႀကီးသာမႈိင္း (ကၽြန္ေတာ့္ႀကီးႀကီးေဒၚတင္ေအး၏ ေယာက်္ား)ႏွင့္ ေရႊလုပ္ငန္းစပ္တူ လုပ္ၾကည့္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘႀကီးသာမိႈင္း၏ ေရႊလုပ္ငန္းအတြင္း ေငြရေပါက္ဖန္ကြက္မ်ားကို သူသိသည့္အေၾကာင္း။ သူေျပာသည့္စကားမွာ .....

"ငါက တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥေတြကို သိရဲ႕သားနဲ႔ မသိဟန္ေဆာင္ေနတာ။ အ ဟန္ေဆာင္ေနတာ။"

ဆိုေသာစကား။

အေတာ္ႀကီး မွတ္သားစရာေကာင္းသည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ခုထိလည္း မွတ္မိေနဆဲျဖစ္သည္။ ဘ၀ အတြက္ အေရးႀကီးေသာ မွတ္သားဖြယ္ စကားတစ္ခြန္းဟုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါသည္။ ေနာက္တစ္ခြန္းကေတာ့ တ႐ုတ္စကားပံုတစ္ခုဟု ဆိုပါသည္။

"လူမသိတဲ့အလုပ္ဆိုတာ ကိုယ္မလုပ္တဲ့ အလုပ္ပဲရိွတယ္"

ထိုစကားက ကၽြန္ေတာ့္ကို အၿမဲသတိေပးတတ္သည္။ မေကာင္းတာမလုပ္မိေစဖို႔။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေတာတြင္းကာလမ်ား (၅)

ေတာက်က် ၿမိဳ႕ေလးက ကၽြန္ေတာ္။ ေျပာျပခ်င္ေသးေသာ ေတာထဲက အေၾကာင္းမ်ား။ ငယ္ငယ္က ႀကံဳခဲ့သမွ်၊ ေတြ႔ခဲ့သမွ်။ ေခ်ာင္းထဲမွ ေကာက္ရတတ္ေသာ ေက်ာက္ပုတီးေစ့မ်ား အေၾကာင္း။ ထိုပုတီးေစ့မ်ားကို သတင္းစာထဲတြင္ ခဏ ခဏေတြ႕ရတတ္သည္။ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ားအျဖစ္။ ထိုပံုမ်ားကို ျမင္ရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ ေနရာတစ္၀ိုက္ တစ္ခ်ိန္က ယဥ္ေက်းမႈထြန္းကားခဲ့ပံုရသည္။ ေက်ာက္လက္နက္ပံုစံမ်ားကိုလည္းေတြ႕ရသည္။ မိုးႀကိဳးသြားဟု ေျပာေျပာေနၾကသည့္ ေၾကးလက္နက္ကို လည္း မၾကာခဏဆိုသလို ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ၄ တန္း (စက္မႈတကၠသိုလ္က စတုတၳႏွစ္ကို ၄ တန္းဟု ေျပာၾကသည္။ ပထမႏွစ္ကို ၁ တန္း၊ ဒုတိယႏွစ္ကို ၂ တန္း၊ အဲဒီလို)တြင္ အိမ္က ေရႊတြင္းလုပ္ေတာ့ ေရႊလုပ္ကြက္ထဲတြင္ ျဗဳန္းစုပ္တင္ရင္း မိုးႀကိဳးသြားဟု ေခၚသည့္ ထိုေၾကးလက္နက္ကို ေတြ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမ်ာက စေတြ႔ေတာ့ ၀င္းလက္ေတာက္ေျပာင္ေနသည့္ အ၀ါေရာင္ေတာက္ေတာက္ ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ ေရႊဟုထင္ကာ ၀မ္းအသာႀကီးသာခဲ့သည္။ ေနာက္ ကုန္းေပၚေရာက္လာၿပီး နာရီအေတာ္ၾကာ ေရေျခာက္သြားေတာ့မွ ေၾကးျဖစ္မွန္းသိရေတာ့ အေပ်ာ္ေတြေပ်ာက္ကုန္သည္။ မိုးႀကိဳးသြားသည္ ေရဒီယိုနားထားလွ်င္ ေရဒီယိုပိတ္သြားသည္ ဆို၍ စမ္းၾကည့္သည္ မပိတ္။ စက္ေပၚတင္လိုက္လွ်င္ စက္ရပ္သည္ ဆို၍ တင္ၾကည့္သည္ မရပ္။ ထို႔ေၾကာင့္ အစြမ္းထက္ေသာ မိုးႀကိဳးသြား အျဖစ္ေရာင္းရန္မွာလည္း မဟုတ္။ ေနာက္ဆံုး ထိုေၾကးမိုးႀကိဳးသြားထဲမွာ အေနာက္ဖက္ အရိုးတတ္ရာဖတ္တြင္ အေပါက္ရိွရာ ထိုအေပါက္ထဲမွ တစ္ခုခု မ်ားထြက္ လာမလားဟု ထင္ကာ တုတ္ျဖင့္ ကေလွာ္ၾကည့္သည္။ အထဲမွ ျပာလိုလို အမႈန္မ်ား ထြက္လာသည္ဟု ဆိုပါသည္။ အေဖက ထိုျပာမ်ားမွာ ဆရာမ်ား စီရင္ထားေသာ ျပဒါးေသဟု ဆိုေသးသည္။ ထိုုျပာကို က်ိဳထားသည့္ခဲထဲ ထည့္ခတ္လိုက္လွ်င္ ခဲမ်ား ေရႊျဖစ္သည္ဟု ဆိုတုန္း။

ေက်ာက္ပုတီးေစ့ေလးမ်ားကိုလည္း ေခ်ာင္းထဲမွာ ပင္ အေတြ႕ရမ်ားပါသည္။ ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္ တစ္လံုးေကာက္ရဘူးသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔အိမ္မ်ားတြင္ မေကာင္းဆိုး၀ါးမ်ားကို တားႏိုင္သည္ဟု ယံုၾကည္ကာ တံခါးအ၀င္၀၌ ႀကိဳးကေလးျဖင့္ ဆြဲထားတတ္ၾကသည္။ ထိုပုတီေစ့ကေလးမ်ားက ဆီးျဖဴသီး ခပ္ႀကီးႀကီး အလံုးေလာက္ရိွသည္။ အလယ္တည့္တည့္တြင္ ဟိုဖက္ သည္ဖက္ တိုးလ်ိဳေပါက္ အေပါက္ကေလးတစ္ေပါက္္ပါသည္။ အေရာင္က ညိဳျပာျပာဟုထင္ပါသည္။ သမိုင္းသုေတသီမ်ား သြားေရာက္ သုေတသနလုပ္သင့္သည္။ ယခုတိုင္ ရွာလွ်င္ ေတြ႕ဦးမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္တြင္ပင္ ေၾကးလက္နက္ ရိွေနပါဦးမည္။ ေက်ာက္ပုတီးေစ့ေလးမ်ားကိုေတာ့ လိုက္ေမးလွ်င္ တစ္အိမ္ အိမ္တြင္ ရိွေနႏိုင္ေသးသည္။ ကြင္းဆင္းၿပီး ရွာလွ်င္လည္း ေတြ႕ဦးမည္မွာ မလႊဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က အေဖ ေက်ာက္ငါးရုပ္ေလး တစ္ခု ဖလားခြက္ေလးထဲထည့္ထားတာျမင္ဖူးသည္။ ဘယ္သူပိုင္သည့္ ေက်ာက္ငါး႐ုပ္ေလးမွန္း မသိပါ။ ေရထည့္ေပးထားသည္။ တကယ့္ငါးေလးလို။ မ်က္လံုးေနရာ။ ပါးဟက္ေနရာ။ ဆူးေတာင္ေနရာေလးမ်ားပါသည္။ ေရေတာ့မကူးပါ။

ေျပာေနရင္း ခ်ိဳးငွက္ကေလးမ်ား၏ သဘာ၀ကို သြားအမွတ္ရသည္။ ခ်ိဳးကေလးမ်ားသည္ ဥ အုလွ်င္ ၂ လံုးသာ အုသည္ ဟုဆိုပါသည္။ ၃ လံုးဆိုလွ်င္ တစ္လံုးမွာ အျမဳေတ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ခ်ိဳးအျမဳေတက မီးကြင္းသည္။ မီးျဖင့္ေပါက္ရေသာ ေသနတ္ၿပီးသည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ စာဖတ္တတ္လာေတာ့ ေမာင္ေဆြမင္း ေရးသည့္ တြတ္ပီ ကာတြန္းမ်ားကို ဖတ္ျဖစ္သည္။ ဇာတ္လမ္း တစ္ခုထဲတြင္ ခ်ိဳးအျမဳေတအေၾကာင္းဖတ္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဖတ္က ယူဆတာႏွင့္ သြားတူတာကို အမွတ္ရဖူးသည္။ ၾကားဖူးေသာ္လည္း တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါ။

အျမဴေတမ်ားအေၾကာင္းေျပာရင္းအစြမ္းထက္တာေတြအေၾကာင္းေျပာသည့္ ဆရာတစ္ဦးစကားကို အမွတ္တရ ေဖာက္သည္ခ်လိုသည္။ ဆရာေျပာျပသည္က ဘိုးေတာ္အေၾကာင္း။ လူေတြက ဘိုးေတာ္ဆီ အေဆာင္ေတာင္းေတာ့ ဘိုးေတာ္က ေပးစရာရွာေပးသည္ဟုဆိုပါသည္။ ေရမခ်ိဳးတာလည္း ၾကာၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ အကၤ် ီထဲ လိုက္ႏႈိက္လိုက္သည္။ ခ်ိဳင္းၾကားကို စမ္းသည္။ လက္ႏွင့္ ပြတ္ၾကည့္သည္ ထြက္လာသည့္ ေခ်းကို လက္ႏွင့္လံုးကာ အလံုးေလးျပဳလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ အေဆာင္ေတာင္းသူကို တစ္လံုးၾကစီ ေပးသည္။ အေဆာင္ ေတာင္းသူတို႔က တရိုတေသယူၾကရွာသည္။ ပုလင္းေသးေသးေလးေတြႏွင့္။ ေနာက္မွ ဘိုးေတာ္က ေျပာသည္ ...

"ကဲ ကဲ ေဆာင္ထားရင္ ေလးတယ္"

"ရွဴ ရင္ နံတယ္"

"ေရစိမ္ၿပီးေသာက္ရင္ ေသးေပါက္တယ္"

ေတာၾကား ေတာင္ၾကား ဗဟုဟုတေ၀းေသးေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နယ္သူနယ္သားထံတြင္ ယခုထိ ယံုၾကည္ကာ စုန္းစာခ်၊ တေစၦပစ္ ဆိုသည့္ ရိုးရာမ်ားရိွဆဲ။ စုန္း၊ ကေ၀ ၊ တေစၱ ၊ မွင္စာ ဇာတ္လမ္းမ်ားအေၾကာင္း ... ျပန္ေျပာင္း၍ လည္းေျပာပါဦးမည္ ..

.

.

.

.

ေမခြန္း (၁) မိုးႀကိဳးသြားျမင္ဖူးပါသလား။

ေမခြန္း (၂) ခ်ိဳးအျမဴေတအေၾကာင္းဘာေတြမ်ား သိထားပါေသးလဲ။

ေမးခြန္း (၃) စုန္းအေၾကာင္း စိတ္၀င္စားပါသလား။

ေမးခြန္း (၄) တေစၦအေျခာက္ခံရဖူးပါသလား။ ေၾကာက္သလား။

.

.

.

.

အင္းေတာ္ၿမိဳ႕မွ အမွတ္တရေန႔ရက္မ်ား (၅)

အင္းေတာ္ဆိုသည့္ နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ အင္း၊ အိုင္ အေတာ္ေပါပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘႀကီး အိမ္ေရွ႕တြင္ ေျမာင္းရိွသည္။ ၆ ေပေလာက္က်ယ္သည္။ ရထားလမ္းကို ေပ ၂၀ ခန္႔ရွည္ေသာ တံတားေအာက္မွ ျဖတ္စီးသည္။ ထိုတံတားမွာ တံတာတိုေလးသာ။ အင္း၊ အိုင္ ေပါသည့္ အေလ်ာက္ ငါးလည္း အလြန္ေပါသည္။ ငါးႀကီးမ်ားေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ငါးခူ၊ ငါးရံ႕၊ ငါးေျပမ၊ ငါးက်ည္း၊ ငါးသလက္ေခါက္၊ ငါးစင္ရိုင္း စသည့္ငါးမ်ား။ ငါးဖယ္လည္းရိွသည္။ နည္းနည္းရွားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ အင္းေတာ္ေရာက္စ ပထမဆံုး ငါးမွ်ားသည္ကို ခုထိမွတ္မိဆဲ။ ငယ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ငါးမွ်ားတာ ၀ါသနာ ပါဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုထံမွ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ႏွင့္ ငါးမွ်ားတံ ရလာသည္ဟု ထင္ပါသည္။ ငါးဘယ္လိုမွ်ားရမွန္း ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ တီေကာင္ကို ငါးမွ်ားခ်ိတ္တြင္ တပ္ၿပီး ငါးမ်ားျမင္ေနရသည့္ေနရာတြင္ ခ်ၾကည့္သည္။ ငါးလာမဟပ္ ေသးပါ။ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္မရွည္။ လူႀကီး သူႀကီးေျပာသည့္ စကားကို အမွတ္ရသည္။ ငါးပြက္ရာ ငါးစားခ် ဆိုသည့္ စကား။ တကယ္ပင္ ကၽြန္ေတာ္က ငါးပြက္ရာ ငါးစာလိုက္ခ်သည္။ အခါ ၂၀ - ၃၀ ေလာက္ လိုက္ခ်ရင္း တစ္ေနရာတြင္ေတာ့ ငါးတစ္ေကာင္ ဆြဲေျပးေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ငါးမွ်ားတံကို သုတ္ (ဆြဲတင္သည္) ေတာ့သည္။ ငါးတစ္ေကာင္ ဖပ္လပ္ ဖပ္လပ္ျဖင့္ ပါလာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထင္ အေတာ္ႀကီးသည္။ ငါးက စိမ္းျပာျပာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဗန္းေမာက္တြင္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူး။ ဗန္းေမာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဖူးခဲ့သည္က။ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ငါးခံုးမ၊ ငါးလူး၊ ငါးရံ႕၊ ငါးက်ည္း၊ ငါးစင္႐ိုင္း စသည့္ ငါးမ်ား၊ မိုးတြင္ အေမ၀ယ္လာတတ္သည့္ ငါးပတ္ မ်ား။ ခုငါးက စိမ္းျပာျပာ၊ အေကာင္က ဆူးေတြႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ မကိုင္ရဲ။ ငါးစင္ရိုင္းလို ကိုင္လွ်င္ အဆိပ္တက္မည္လည္းေၾကာက္သည္။ ငါးက်ည္းတြတ္မိလွ်င္ မလြယ္။ အီစိမ့္ေနေအာင္ ခံရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ငါးမွ်ားတံႀကီးအလိုက္မေျပးသည္။ ထိုငါးေျပမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀တြင္ ပထမဆံုး မွ်ား၍ ရေသာ ငါးျဖစ္သည္။ ထို အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ ငါးႀကီးဖမ္းမိ၍။ ခုေတာ့ ထိုငါးေလး ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေနၿပီ မသိပါ။ တိရိစၦာန္ဘ၀မွ လြတ္ပါ ကၽြတ္ပါေစဟုသာ ဆုေတာင္းလိုက္ပါသည္။ ျပဳသမွ်ကုသိုလ္ ကိုလည္း သူ႕အား အမွ်ေ၀ပါသည္။

ငါးေျပမ

ငါးက်ည္း

ငါးစင္ရိုင္း

ငါးခံုးမ



ငါးခူ

ငါးပတ္

ငါးလူး

ငါးဖယ္

ထိုေျမာင္းကေလးမွာ မိုးအခါ ေရႀကီးသည္။ ေရမ်ားက တဟုန္ထိုး။ မိုးတစ္ည ရြာသည္ႏွင့္ အင္းေတာ္ၿမိဳ႕က ေရနစ္ႏိုင္သည္။ မိုးတြင္း ေရႀကီးသည္ ကို ႏွစ္စဥ္ႀကံဳသည္။ အင္းေတာ္သို႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္စႏွစ္မ်ားကေတာ့ နည္းနည္း သက္သာသည္။ ေရစီးေရလာေကာင္းသည္ကိုး။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္မ်ားတြင္ ပိုပိုဆိုးလာသည္။ေျမာင္းမ်ား ပိတ္ကုန္သည္။ ရွင္းသူမရိွ။ ေျမာင္းမ်ားပိတ္ေသာေၾကာင့္ ေရမ်ားထြက္ေပါက္ပိတ္ကာ အိုင္ဖြဲ႕လာၿပီး ေရႀကီးသည္။ ၁၀ တန္းႏွစ္တြင္မူ ေရႀကီးလြန္သည့္အတြက္ စာသင္ခန္းမ်ားအတြင္း ၀င္ေသာေၾကာင့္ စာေမးပြဲေျဖရက္ ကိုပါ ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ရသည္။ ထိုစဥ္က ပထမ အစမ္းစားေမးပြဲ။ သီတင္းကၽြတ္ ပလႅင္ေဆးမိုး။

ကၽြန္ေတာ့္ဘႀကီး အိမ္က ႏွစ္ထပ္ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္။ ေရစႀကီးၿပီဆို အိမ္၀င္းထဲ ေျမာင္းထဲမွ ေရမ်ားလွ်ံ၀င္လာသည္။ ေရႀကီးၿပီဆိုလွ်င္ ေသာက္ေရ ႏွင့္ ထမင္းခ်က္စရာ သံုးေရက ဒုကၡေရာက္သည္။ ေရတြင္း ေဘာင္နိမ့္လွ်င္ ေရတြင္းမွာ ေရနစ္ၿပီး ေရက သံုးမရေတာ့။ ေရက်လွ်င္ ေရတြင္း ပက္ဖို႔သာျပင္။ အင္းေတာ္ေရတြင္း မ်ားက ေရတြင္းတိုင္းမေကာင္း။ ေရဆီမ်ားတက္သည္။ ေရေစးေတြ။ ဆပ္ျပာအျမဳပ္ေကာင္းေကာင္းမထြက္။ ေရခပ္ၿပီး ပံုးထဲထည့္ထားလွ်င္ မနက္ဆို အနည္မ်ားက ပံုးတြင္ အရစ္လိုက္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေရစစ္ရသည္။ သဲႏွင့္ ဖြဲျပာ၊ ေက်ာက္ခ်ဥ္ စသည္တို႔ျဖင့္။ အင္းေတာ္တြင္ ေရတြင္းႏွင့္ ေရစစ္ကန္ေလးမ်ား တြဲလ်က္ရိွတတ္ၾကသည္။ ေရကေတာ့ ေပါပါသည္။ ၈ ေပ ၉ ေပ ေလာက္ေရတြင္းဆို သံုးမကုန္။

အင္းေတာ္ ေရႀကီးေသာရက္မ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးမ်ားအဖို႕ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါသည္။ ေရထဲဆင္း ေရကူး။ ေရ၀ါ၀ါ၊ ေရနီနီေတြထဲ။ အမွန္ေတာ့ အိမ္ႀကိဳအိမ္ၾကားမွ စီးလာသည့္ အတြက္ အီးတံုးမ်ားလည္းပါပါသည္။ ေျမာင္းထဲ ေရကူးေနစဥ္ အနီးကပ္လာမွ ျမင္မိလွ်င္ေရွာင္မလြတ္ေတာ့။ လက္ႏွင့္ကလည္း မကိုင္ခ်င္။ ေ၀းေ၀းလည္းသြားလို႔မရေတာ့။ ရိွရာနည္းသံုးရေတာ့သည္။ ေရငုပ္ကာ ေရွာင္လိုက္ရသည္။ အီးတံုးက အေပၚ ကိုယ္ကေအာက္။ ပါးစပ္ကို တင္းေအာင္ ေစ့ထားရသည္။ (:P)

ေရႀကီးသည့္ ရက္မ်ားအေၾကာင္းက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသည္ .. ..... ခုေတာ့ နားဦးမည္ (:D)

.

.

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေတာတြင္းကာလမ်ား (၄)

မန္က်ည္းပင္အေၾကာင္း ဆက္ဦးမည္။ မန္က်ည္းတစ္ညိွဳလူတစ္ခို ဟူေသာ စကားကို ၾကားဖူးၾကမည္ထင္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ မန္က်ည္းကိုင္းကေလး လက္တစ္ညိွဳးစာရိွလွ်င္ လူတစ္ေယာက္ တြဲလြဲခိုစီးႏိုင္သည္။ ထိုမန္က်ည္းကိုင္း မက်ိဳးက်ဟု ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစကား အားကိုးျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ေမ်ာက္ေလာင္းတစ္သိုက္ မန္က်ည္းပင္ေပၚတြင္ စိတ္ထင္သလို ေျပးလိုက္၊ လႊားလိုက္ လက္လွမ္းမီရာ မန္က်ည္းကိုင္း ဆြဲလိုက္၊ လႊဲလိုက္၊ ခိုလိုက္ ကစားခ်င္သလို ကစားၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

မန္က်ည္းသီး သီးစအခ်ိန္မွစ၍ မန္က်ည္းသီးမွည့္ခ်ိန္ထိ တစ္ခ်ိန္လံုး မန္က်ည္းပင္ေပၚ စားစရာမရွား။ စားလို႔မကုန္ေအာင္ပင္ မန္က်ည္းသီးကလည္း မ်ားသည္။ မန္က်ည္းသီး သီးစတြင္ ဆား၊ ငါးပိဖုတ္၊ ငရုတ္သီး တို႔ကို ဖက္တြင္ ထည့္၍ ထုတ္ကာ မန္က်ည္းပင္ေပၚတက္။ လက္လွမ္းမွီရာ မန္က်ည္းသီးကိုခူး၊ ဆားငါးပိင႐ုတ္ေရာရာ တို႔စရာႏွင့္ ေလြးေတာ့သည္။ ခ်ဥ္ခနဲ၊ ပူခနဲ၊ စပ္ခနဲ တ႐ွဴး႐ွဴး တရွဲရွဲ ပါးေတြ နားရြက္ေတြလည္းရဲ၊ ႏွာရည္ေတြလည္း ရြဲကုန္သည္။ ေဆြေတြ မ်ိဳးေတြလည္း ေမ့ကုန္သည္။ ေခါင္းထဲရိွသည္မွာ စားေကာင္းတာႏွင့္ ေနာက္ မန္က်ည္းသီး တစ္ေတာင့္ အျမန္ရေရး။

မန္က်ည္းသီး မွည့္ခါနီး အခ်ိန္ ၾကက္ဆူ လား ၾကက္ခ်ဴ လား ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမကြဲပါ။ ထိုအခ်ိန္ မန္က်ည္းသီးကို ေခၚသည္။ မန္က်ည္းသီး အသားက ခ်ိဳလာသည္။ မန္က်ည္းသီး အခြံက အသားႏွင့္ သိပ္မကပ္ေတာ့။ လက္ႏွင့္ ခြာလို႔ရသည္။ မန္က်ည္းသီးေတာင့္ေလးမ်ားကို လက္သည္းခြံေလးျဖင့္ လိုက္ျခစ္ကာ ၾကက္ဆူ ျဖစ္မျဖစ္ေရြးရသည္။ ၾကက္ဆူ မဟုတ္ေသးလွ်င္ လက္သည္းျဖင့္ မန္က်ည္းသီး ခြံကို ျခစ္လိုက္လွ်င္ စိမ္းေနၿပီး၊ ၾကက္ဆူျဖစ္ၿပီးဆိုလွ်င္ သိပ္မစိမ္းေတာ့။ မန္က်ည္းသီး အျပင္ အခြံအေရာင္ နီးပါ အေရာင္ရင့္လာသည္။ ၀ါညိဳေရာင္ဖက္လုလာသည္။ ထို အခ်ိန္ မန္က်ည္းသီးက စားလို႔ အလြန္ေကာင္းသည္။ ဆား၊င႐ုတ္သီးတို႔ မလိုေတာ့။ ခ်ဥ္ခ်ိဳေလးျဖစ္သည္။ မန္က်ည္းေစ့မွာလည္း အေတာ္ရင့္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ နီညိဳေရာင္သို႔ ေျပာင္းစျပဳေနၿပီ။ ရင့္စ မန္က်ည္းေစ့ေလးမ်ားကို သြားျဖင့္ကိုက္ကာ အခြံခြာၿပီး အတြင္းမွ မန္က်ည္းေစ့သားေလးကို စားရသည္ကလည္း အေတာ္ဆိမ့္သည္။ အခြံခြာစဥ္ေတာ့ အေတာ္ဖန္သည္။

မန္က်ည္းသီး မွည့္ခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ အျခား ရွဥ့္တို႔ ဘာတို႔ကလည္း အနည္းငယ္လာစားၾကၿပီ။ ခ်ိဳလာၿပီးကိုး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဖက္တြင္ေတာ့ မန္က်ည္းသီးကို မုန္ညွင္း အခ်ဥ္ေရက်ိဳရာတြင္ အသံုးမ်ားသည္။ အလြန္လိုက္ဖက္သည့္ အတြဲ။ မိုးရာသီ ျဖစ္သည့္ အတြက္ ေတာင္သူတို႔ သဘာ၀ လယ္ေတာထဲက ရသည့္ ပုစြန္လံုးကလည္းေပါသည္။ မုန္႔ညွင္ အခ်ဥ္ေရက်ိဳတြင္ ပုစြန္လံုးခတ္ၿပီးစားလွ်င္ မလြန္ခ်ိဳသည္။ သေဘၤာသီး အခ်ဥ္ေရက်ိဳ ဆို ပိုေတာင္ ေကာင္းေသးသည္။ ပုစြန္လံုးမ်ားမ်ားႏွင့္။ မန္က်ည္းသီးမ်ားမ်ား။ ပုစြန္ဆီမ်ားက သေဘၤာသီး အခ်ဥ္ရည္ ဟင္ရည္ေပၚတြင္ ေ၀့ေနသည္။ မန္က်ည္ေစ့ ရင့္စတို႔က ျပဳတ္ထားေသာေၾကာင့္ အခြံတို႔ ကြာလ်က္ အတြင္းသား မန္က်ည္းေစ့ကို စား႐ံု။ ထမင္းစားၿပီးလွ်င္။ ဟင္းအိုးထဲ၍ က်န္ေနေသာ မန္က်ည္းေစ့ မ်ားကို အကုန္စုကာ သြားရည္စာ အျဖစ္စားႏိုင္သည္။ ဆား၊ ငါးပိ အရည္တို႔ကလည္း စိမ့္၀င္လ်က္ အလြန္ ဆိမ့္သက္သည့္ သြားရည္စာ။

မန္က်ည္းသီး အစိမ္းဘ၀တြင္ လုပ္စားသည့္ မန္က်ည္းသီး အပိန္ခ်က္။ မန္က်ည္းသီးေထာင္း မ်ားမွာ အလြန္ေကာင္းသည္။ မန္က်ည္းသီးေထာင္းႏွင့္ ပုစြန္ဆီခ်က္ကေတာ့ ထမင္းစားလွ်င္ ေထာင္းသိပ္သလို ၀င္သည္။

မန္က်ည္းသီးေထာင္းပံုကေတာ့လြယ္ပါသည္။ မန္က်ည္းသီးကို ေရေဆး၊ အေစ့ထည့္ၿပီးဆိုလွ်င္ အေစ့ကို ထြင္ရသည္။ အေစ့ပါက အလြန္ဖန္သည္။ ငရုတ္သီးထည့္သည္။ ဆားကိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွ ထည့္သည္ထင္သည္။ ေစာေစာထည့္လွ်င္ မန္က်ည္းသီးေထာင္းမွာ ရဲပေဒါင္းထေနၿပီး ဘယ္လိုမွ ၾကည့္မေကာင္းေတာ့။ အခ်ိဳမႈန္႔ထည့္လား မထည့္လား မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေထာင္ၿပီးလွ်င္ အသင့္စား႐ံုပင္။ ေၾကာ္ၿပီးမွ စားလိုလွ်င္လည္း ေၾကာ္လိုက္႐ံုပင္။ ခ်က္၍ စားလိုသည္ဆိုပါကလည္း ခ်က္႐ံုပင္။

ပုစြန္ဆီျဖင့္ ခ်က္ရန္ကေတာ့ ပုစြန္ဆီရရန္ ပုစြန္လံုး အေတာ္မ်ားမ်ားကိုအစိမ္းရမွ ျဖစ္မည္။ ပုစြန္ အခြံကို ခြာလိုက္လွ်င္ ပုစြန္အဆီ ၀ါ၀ါေလးမ်ားကို ေတြ႕ရမည္။ ထို ပုစြန္ဆီမ်ားကို ပုစြန္လက္မေလးျဖင့္ ျခစ္ခ်ရသည္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စုမိေတာ့မွာ မန္က်ည္းသီးေထာင္းျဖင့္ေရာၿပီးခ်က္သည္။

ပုစြန္းလံုးႏွင့္ ေရာၿပီး ညက္ေအာင္ေထာင္းကာ ပုစြန္ မန္က်ည္းေထာင္းကလည္း အေတာ္ႀကီးကို စားေကာင္းသည္။ ဤဟင္းလ်ာမ်ားကား ေတာင္သူမ်ား၏ နတ္သုဒၶါမ်ားတည္။

အင္းေတာ္ၿမိဳ႕မွ အမွတ္တရေန႔ရက္မ်ား (၄)

ကၽြန္ေတာ္ပညာရင္ႏို႕ေသာက္စို႔ခဲ့ရာ အင္းေတာ္ အထက ေက်ာင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘႀကီးကံ (ကၽြန္ေတာ္ေခၚသလိုေရးသည္) အိမ္ႏွင့္ သိပ္မေ၀းလွပါ။ ေက်ာင္း၀င္းႏွင့္ မီတာ ၁၅၀ ေလာက္သာ ေ၀းၿပီး၊ ေက်ာင္းတံခါးေပါက္၀ ႏွင့္ေတာ့ မီတာ ၃၅၀-၄၀၀ ေလာက္ ေ၀းမည္ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္စ ေက်ာင္းစေနခ်ိန္တြင္ ျမ၀တီေဆာင္၊ န၀ေဒးေဆာင္၊ ဓာတုကလ်ာေဆာင္၊ နတ္သွ်င္ေနာင္အေဆာင္ စသည္တို႔ရိွသည္။ အုတ္နံကပ္ သြပ္မိုး ၂ ထပ္ေဆာင္မ်ား။ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ား၏ အလယ္တြင္ ေဘာလံုးကြင္းႀကီးရိွသည္။ ျမက္ခင္းျပင္စိမ္းစိမ္း၊ ညေန ေနေအးခ်ိန္တြင္ ကစားလို႔အလြန္ေကာင္းသည္။

ေက်ာင္း၀င္းေတာင္ဖက္ (မ်က္ႏွာစာဖက္)ရိွ လမ္းဘက္အျခမ္းဖက္စည္း႐ိုး အလယ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေခၚ ေရျပြတ္ပင္ရိွသည္။ ထိုအပင္ ပြင့္ခါနီး ဖူးလွ်င္ အဖူးတြင္ ေရမ်ားစုေနေသာ အသီးလို ေဖာင္းေဖာင္းဖုဖု ေလးတစ္ခုရိွသည္။ အပြင့္တစ္ခိုင္ တစ္ခိုင္တြင္ ထိုအဖုေလးမ်ား ၆ ခု ၇ ခု ေလာက္ပါသည္။ ထိပ္ပိုင္းေလးကို လက္သည္းျဖင့္ ဆိတ္ျဖတ္ၿပီး ေနာက္လိုသည့္ သူငယ္ခ်င္း မ်က္ႏွာေရွ႕တည့္တည့္ လက္ညိွဳးႏွင့္လက္မ အားသံုးကာ ဆတ္ခနဲ ညွစ္ခ်လိုက္႐ံုပင္။ မ်က္ႏွာတြင္ ေရေအးေအးထိကာ လန္႔သြားတတ္ၾကသည္။ အေနာက္သန္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေရျပြတ္သီး ခပ္ႀကီးႀကီးေလးေရြးကာ ထိပ္ပိုင္းဆိတ္ျဖတ္ အေသအခ်ာျပင္ၿပီး၊ ႐ိွဴးအခန္႔သာျဖင့္ ပဲမ်ားလာသည့္ အစ္ကိုႀကီး တစ္ေယာက္ကို ေနာက္မွ တိတ္တိတ္လိုက္ကာ ေရျပြတ္သီးျဖင့္ တိတ္တိတ္ သြားပန္းထားလိုက္သည္။ ထိုအစ္ႀကီးက ေက်ာင္းသူေတြေရွ႕ ျဖတ္အေလွ်ာက္၊ ေသးစိုေနေသာ ပုဆိုးကို ၾကည့္ကာ ေက်ာင္းသူ အစ္မမ်ားက ၿပံဳစိစိ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲက ဘုမသိ၊ ဘမသိ။ ယခုထိ ဖင္စိုအစ္ကို ႀကီးကို သူတို႔ အမွတ္ရေနၾကေပဦးမည္။

ကၽြန္ေတာ္ အင္းေတာ္ေရာက္စတြင္ သူငယ္တန္း၌ စေနရသည္ကိုေျပာဖူးသည္။ ထို ေက်ာင္းေဆာင္မွာ သစ္သားေဆာင္။ သစ္သားၾကမ္းခင္း။ ၾကမ္းမ်ားက က်ဲသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခဲတံ၊ ေက်ာက္တံ၊ ခဲဖ်က္၊ ေပတံ မ်ား ၾကမ္းေအာက္တြင္ အလြန္ေပါသည္။ ၆ ႏွစ္ ရ ႏွစ္သားကေလးမ်ား ေလးဖက္ေထာက္ ၀င္ရသည္ ဆိုေတာ့ ၾကမ္းခင္းက အလြန္နိမ့္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေခါက္ ထို ေအာက္ထဲ၀င္ဖူးသည္။ အမိႈက္မ်ားကလည္း ပြေနသည္။ ေလးဖက္ေထာက္ ၀င္ရေတာ့ ၾကာလွ်င္ ေညာင္းလာပါသည္။ ခါးဆန္႔ခ်င္လို႔လည္း ဆန္႔လို႔မရ။ နည္းနည္းေလ ေခါင္းေမာ့လိုက္လွ်င္ ၾကမ္းႏွင့္ "ဒုန္း" ခနဲ ေနေအာင္ ေဆာင့္မိေတာ့သည္။ စိတ္က သိပ္မရွည္ႏိုင္။ ေလးဖက္ကုန္းလည္း ၾကာၾကာ မေလွ်ာက္ႏိုင္ပါ။ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္လာသည္။ ထိုေက်ာင္းေဆာင္ ေအာက္ထဲ တစ္ေနကုန္သာ ေလးဖက္ေထာက္ေနရလွ်င္ စိတ္ညစ္တာ၊ ေညာင္းတာနဲ႕တင္ ေသႏိုင္သည္။