စိုင္းခမ္းထြန္း

December 14, 2008

သင္ဘယ္ေလာက္မ်ား ခ်စ္သလဲ တိုင္းရေအာင္ Love Meter

သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ကို တိုင္းလိုက္ရာ ၇၅ ရပါသည္။ နည္းနည္းေႏွာေႏွာ အခ်စ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ :D

သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္စႏိူးေခၚၾကေသာနာမည္ျဖင့္သာ စမ္းပါက ၈၀ ရသည္။ ကဲ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲ သိၿပီလား။

December 12, 2008

ေဟာင္ေကာင္သို႔တစ္ကိုယ္ေတာ္ခရီး (၆)

ညက ၀မ္းနည္းမိုးတိမ္းမ်ား အခန္းထဲ မိုးအိမ္ဖြဲ႔ၿပီး မနက္မိုးလင္းသည္ အထိ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာခ်ခဲ့သည္။ အိပ္မေပ်ာ္ေသာညမွာ ရင္အပူကို ထိုမိုးေရစက္တို႔က မေအးေစႏိုင္ခဲ့။ သက္ျပင္းမ်ား အခါခါခ်ရင္း မိုးလင္းျခင္းကို ေမွ်ာ္ရသည္က တခဏဟု မမွတ္ယူႏိုင္ေသာ စိတ္ဆင္းရဲပင္ပန္းလြန္းသည့္ ကာလမ်ား .....

ႏို၀င္ဘာ ၂၂ ရက္ေန႔ မနက္ခင္း ၈ နာရီေလာက္တြင္ အိပ္ရာထဲ လွဲေနရင္း မိုးေရမ်ားျဖင့္ စိုးရြဲေနေသာ ..... ခႏၶာကိုယ္ကို ႏြမ္းနယ္စြာ ေငးေမာရင္း ......

အဲလို ေမာ္ဒန္ဆန္ဆန္ေရးေတာ့ အဆင္ေျပသလားမသိ။ မေန႔ညေနက အခန္းထဲ ျပန္မလာမီ ဟိုတယ္ေကာင္တာတြင္

"Disney Land ကို မနက္ျဖန္သြားလည္ခ်င္တယ္။ ဘယ္လိုသြားရလဲ။"

"လြယ္ပါတယ္ဗ်ာ။"

MTR ေျမပံုတစ္ခုယူလာၿပီး။

"ခု သူငယ္ခ်င္းေရာက္ေနတာက သည္ေနရာ။ ဒါေၾကာင့္ သည္ Tsuen Wan ဘူတာကေန MTR စီး Lai Kin ေရာက္ရင္ MTR ေျပာင္းစီး ၿပီးရင္ အ၀ါေရာင္လိုင္း အတိုင္း Sunny Bay ကို ဆက္စီး။ ၿပီးရင္ Disneyland Resort ကိုသြားတဲ့ ရထားစီး ဒါဆိုေရာက္ၿပီ။"

"အိုေကဗ်ာ။ ဒီေန႕ သြားလို႔ရဦးမလား။"

"အဆင္မေျပဘူးဗ်။ ည ၉ နာရီထိုးေနၿပီ။"

"အိုေက ဒါဆိုလည္း မနက္ျဖန္မွပဲသြားေတာ့မယ္။ စကားမစပ္ ေဟာင္ေကာင္ေျမပံုေလးမ်ားရႏိုင္မလားခင္ဗ်။"

"ေအာ္ဟုတ္ကဲ့။ ဟိုမွာ သြားယူပါခင္ဗ်ာ။"

သူျပေသာေနရာတြင္ ေျမပံုစာရြက္ေလး သြားယူၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မေန႔က အခန္းကို ျပန္ခဲ့သည္။ ရြာေနေသာ မိုးစက္မ်ားကို ေဆြးေျမ႕စြာခံစားရင္း ....

မနက္ ၉ နာရီတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေရခ်ိဳးသည္။ ၀တ္စံုေျပာင္းသည္။ ခါတိုင္းလိုပင္ အိတ္ ၃ အိတ္ လြယ္ရသည္။ အ၀တ္အစား၊ လက္ေတာ့ပ္၊ ကင္မရာ။ အ၀တ္အစားက ေနာက္ေက်ာ။ လက္ေတာ့ပ္ကေဘး၊ ကင္မရာက အေရွ႕။ အ႐ူးႀကီးနဲ႔မ်ား တူေနမလားမသိပါ။ ေနာက္ပိုင္း အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုမ်ားတြင္ၾကည့္ပါ။ အေသအခ်ာေတြ႕ပါမည္။

ဟိုတယ္ေကာင္တာေရာက္ေတာ့ မနက္ ၁၀ နာရီထိုးလုၿပီ။

"Tsuen Wan ဘူတာကို ဘယ္လိုသြားရမလဲခင္ဗ်။"

ဟုိတယ္ေရွ႕မွ လမ္းကို လက္ညိွဳးထိုးျပၿပီး။

"သည္လမ္းအတိုင္း အဲဒီဘက္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ပဲေလွ်ာက္သြား။ ပထမ ခံုးေက်ာ္တံတားျဖတ္ၿပီး။ ေနာက္ ဒုတိယ ခံုးေက်ာ္တံတာ ဟာ Tsuen Wan ဘူတာပဲ။"

"အိုေက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။"

မေန႕က Deposite ေပးထားေသာ ပိုေငြကို ထုတ္ယူၿပီး ထြက္လာခဲ့သည္။ Disneyland သို႔ ခရီး စေခ်ၿပီ။

Tsuen Wan ဘူတာတြင္ Disneyland ထိ လက္မွတ္၀ယ္လိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရထားလက္မွတ္ ခုမွ ကိုယ္ဟာကို စ၀ယ္ျခင္းျဖစ္သည္။ အေၾကြေစ့ထည့္ရာတြင္ အေၾကြေစ့မ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္ရင္းႏွီးသည့္ အေၾကြေစ့မ်ား မဟုတ္သည့္ အတြက္ မျပည့္တတ္ျဖစ္ေနသည္။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ လက္မွတ္လာ၀ယ္သည့္ အစ္မႀကီး တစ္ေယာက္ကို လွမ္းေခၚၿပီး သူကို နမူနာ၀ယ္ခိုင္းၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သိသြားၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဟိုတစ္ေန႔က လက္မွတ္ ဘယ္လို၀ယ္ရသည္ ဆိုသည္ကို ေရးျပႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေတာသားမို႔ နည္းနည္းမက မ်ားမ်ား "အ" ပါသည္။

ရထားလက္မွတ္ရေတာ့ ရထားေပၚတက္ၿပီး။ Disneyland ခရီး စေတာ့သည္။ လမ္းတြင္ ေတြ႕ရသည့္ လြမ္းေမာဖြယ္ ေဟာင္ေကာင္႐ႈခင္းမ်ားကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

လြမ္းေမာဖြယ္ေဟာင္ေကာင္ ႐ႈခင္း

ဤလို႐ႈခင္းမ်ိဳးျမင္ရေတာ့ ဘာကို လြမ္းသလို ညာကို လြမ္းသလို "လိုလို ..... လိုလို" ႀကီး စျဖစ္ေတာ့သည္။

ေဟာင္ေကာင္ ရထားဘူတာလမ္းညႊန္

Sunny Bay ဘူတာတြင္ အမွတ္တရ

Sunny Bay ဘူတာတြင္ အမွတ္တရဓာတ္ပံု ႐ိုက္ေပးခဲ့သည့္ မိတ္ေဆြ

လြမ္းေမာဖြယ္ေဟာင္ေကာင္႐ႈခင္း

ေဟာင္ေကာင္ MTR ေပၚတြင္ လည္း လူၾကပ္ပါသည္။

Disneyland ဘူတာ

Disneyland ဘူတာသည္ အသြင္အျပင္ေျပာင္းသြားသည္။ အျခား MTR ဘူတာမ်ားႏွင့္ မတူေတာ့။ ပံုစံေျပာင္းထားကာ စတင္ ဖမ္းစားေခ်ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း Disneyland ကို လည္ပတ္ရန္ ဘူတာကို ျဖတ္သန္းၿပီး ၀င္ခဲ့ေတာ့သည္။ ဘူတာလြန္ၿပီးေသာအခါ Disneyland အ၀င္၀ကို ေအာက္ပါပံု အတိုင္း ေတြ႕ရေတာ့သည္ ...

Disneyland အ၀င္၀

Disneyland အ၀င္၀ အမွတ္တရ

အမွတ္တရေတာ့ ႐ိုက္မွ ျဖစ္မည္ဟု ထင္ေသာေၾကာင့္ အမႈိက္ပံုးလိုက္ရွာသည္ ထိုနားတြင္ နီးနီးနားနား မရိွ။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေပးႏိုင္ေလာက္သူ ကို လိုက္ရွာရျပန္သည္။ ေတြ႔ၿပီ......

"ကၽြန္ေတာ့္ကို အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေလး႐ိုက္ေပးပါလားဗ်ာ။"

"အိုေကရပါတယ္။"

Disneyland အ၀င္၀ အမွတ္တရ

"ခ်လပ္"

"ခဏ ေနာက္တစ္ပံု"

"ခ်လပ္"

"ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။"

"ရပါတယ္ဗ်ာ။ ကိစၥမရိွပါဘူး။ ပထမပံုက ပိုေကာင္းမယ္ဗ်။"

Disneyland အ၀င္၀ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေပးသည့္ မိတ္ေဆြ

ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႔ကို အမွတ္တရ အျဖစ္႐ိုက္လာခဲ့သည္။ ေက်းဇူးရိွသူမ်ားေပကိုး။

Disneyland အ၀င္၀ အမွတ္တရ

Disneyland အတြင္ စိတ္၀င္စားစရာမ်ားစြာ ....

စာအုပ္ထဲတြင္သာ ဖတ္ဖူးခဲ့သည္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္လက္ေတြ႕ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည္။

အမွတ္တရေလးမ်ား ....

အမွတ္တမဲ့ေလးမ်ား ....

အထီးက်န္မႈမ်ား ......

ေတြေတြေငးေငး ......

ဟိုးအေ၀းႀကီး က ျမန္မာျပည္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္ ....

Disneyland အတြင္း တစ္ေန႔တာ .....

ႀကံဳခဲ့ေတြ႔ခဲ့သည္ကို ........

(ဆက္ေရးပါဦးမည္။)

December 11, 2008

ေဟာင္ေကာင္သို႔ တစ္ကိုယ္ေတာ္ခရီး (၅)

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အိပ္ရာေပၚလဲၿပီး ခဏနားျဖစ္သည္။ မ်က္လံုးပိတ္ၿပီး ေဟာင္ေကာင္ေရာက္လာသည့္ အေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားျဖစ္သည္။ ေပ်ာ္ရြင္ေသာစိတ္ အလ်ဥ္းမရိွပါ။ စင္ကာပူကိုသာ ခ်က္ခ်င္းျပန္ေရာက္သြား လိုသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ေပ်ာ္စရာ မဲ့ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာင္ေကာင္ကို အလည္လာခဲ့ျခင္းမဟုတ္။ နားမလည္ႏိုင္ေသးျခင္းအတြက္ ၀မ္းလည္း အလြန္နည္းမိသည္။ မနက္က ဟိုတယ္ မရွာမီ ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာ အခ်ိန္ ၆ ခြဲ ၇ နာရီေလာက္မွန္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းေခၚျဖစ္သည္။ သံေယာဇဥ္ ဆိုသည္ကား ေျပာျပ၍ ရေကာင္းေသာ အရာမဟုတ္။ နားလည္ရခက္ေသာ အရာ။ တစ္စံုတရာကို ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳသိေနေသာ္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ကေလးျဖင့္ အသက္ရွင္လိုခဲ့သည္။ ပထမအႀကိမ္ေခၚတာ သူႏွင့္မေတြ႕၊ ဒုတိယ အႀကိမ္ဖုန္းေခၚေတာ့ သူကိုင္သည္။ သူ စိတ္ဆိုးသမွ်ေတြေျပာေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္သူ စိတ္ဆိုးေျပသည္ အထိေျပာပါေစဟု နားေထာင္ေနစဥ္ ေရေအာက္လမ္းကို အျဖတ္ ဖုန္းျပတ္သြားသည္။ သူစိတ္ဆိုးေနမွန္း ကၽြန္ေတာ္ ပိုသိလာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ထားခဲ့ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလး ေငြ႕ေငြ႔ပင္ မက်န္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနၿပီမွန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ပိုသိရသည္။ အလြန္နာက်င္ေသာ ခံစားမႈမွန္း ခံစားဖူးသူမ်ား ခံစားနားလည္ႏိုင္သည္။ ထိုအရိပ္မ်ား တေရးေရးေတြးရင္ ရင္တြင္ အပူေတြသာ တိုးတိုးလာသည္။ "ေၾသာ္ ျဖစ္ရေလ" ဟု သက္ျပင္းလည္း အခါခါ ခ်မိသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်မ္းသာေသာ မိသားစုမွ ေပါက္ဖြားလာသူ မဟုတ္ပါ။ ဤလို ႏိုင္ငံရပ္ျခား တိုင္းတစ္ပါးထိ ကၽြန္ေတာ့္ သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္လာမည္မွန္း လည္း ႀကိဳမသိခဲ့ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မတည္းဖူးေသာ ဟိုတည္တြင္ တည္းရသည့္ အတြက္ အမွတ္တရ ေတာ့ မွတ္တမ္းတင္ထားလိုက္ဦမည္ဟု စိတ္ကူးကာ အခန္းတြင္း အျပင္အဆင္မ်ားကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္မိေတာ့သည္။

အခန္းတြင္းမွ ေရေႏြးတည္စရာ လွ်ပ္စစ္ေရေႏြးကရား၊ အင္တာနက္ အတြက္ Network socket ရိွသည္။ ကြန္ပ်ဴတာအတြက္ Power Socket ထားေပးသည္။

ေရခဲေသတၱာ အေသးေလးရိွသည္။ အ၀တ္ခ်ိတ္စရာ အကၤ်ီခ်ိတ္မ်ားထားေပးသည္။ ေသာ့ခတ္ၿပီး ပိတ္သိမ္းထားစရာ ေသတၱာေလးပါေသးသည္။

ဆက္စရာ တယ္လီဖုန္းထားေပးသည္။ ျပည္ပေခၚႏိုင္သည္။ က်သင့္ေငြကိုေတာ့ ရွင္းေပးရမည္။ ၂ ေယာက္ခန္းျဖစ္ပါသည္။ ခုတင္ ၂ လံုးကို ဓာတ္ပံုတြင္ ေတြ႕ႏိုင္သည္။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲတြင္ တစ္ခါသံုး ရွမ္ပူမ်ား၊ ဆပ္ျပာမ်ားရိွသည္။

ေရသုတ္စရာ တဘက္မ်ားပါထားေပးသည္။

တစ္ခါသံုး သြားတိုက္တံႏွင့္ သြားတိုက္ေဆး

အိပ္ရာေပၚမွာ ခဏလွဲေနစဥ္

ဆက္စရာဖုန္း၊ အခန္းတြင္း စီးစရာ ဖိနပ္၊

ေသာက္စရာလက္ဖက္ရည္

ေရလည္းဆာသည္ႏွင့္ အမွတ္တရ ေဖ်ာ္ေသာက္ျဖစ္သည္။

အခန္းတြင္း အမွတ္တရ ထိုင္လ်က္

ေရခ်ိဳးခန္းတြင္း အမွတ္တရ

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ညတာ အနားယူခဲ့ေသာ ဟိုတယ္။

ဟိုတယ္တြင္ ေနရတာ ပ်င္းလာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္ခဏ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္ လမ္းတြင္ အမွတ္တရ ႐ိုက္ျဖစ္သည္။

ထမင္းဆာလာသည္ႏွင့္ စားခဲ့ေသာ ေခါက္ဆြဲေလးတစ္ပြဲ။ ဘယ္လိုမွ် စားလို႔မေကာင္းပါ။

ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ ၿပီး အပ်င္းေျပေလွ်ာက္႐ိုက္

ညေနပိုင္း အျပင္ဘက္ထြက္ၿပီး လမ္းေဘး တစ္ေနရာတြင္ အင္တာနက္ သံုးရင္း

စင္ကာပူမွ သူငယ္ခ်င္း ၀င္းစိုးႏွင့္ Chatting ထိုင္ရင္း ....

အလွထြန္းထားေသာ မီးမ်ားႏွင့္ေဟာင္ေကာင္ညခ်မ္း

ထိုေန႔ည ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့သည္ ဟုထင္ပါသလား ဘေလာ့ဂ္ မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ာ ..........................

December 10, 2008

ခ်စ္ဒုကၡ

ကိုစိုင္းထြန္းလူ ပို႔ေပးပါသည္

December 8, 2008

ေဟာင္ေကာင္သို႔တစ္ကိုယ္ေတာ္ခရီး (၄)

၂၀၀၈ ႏို၀င္ဘာ ၂၁ ရက္ေန႔ မနက္ ၈ နာရီေလာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုတယ္အခန္းရရန္ လိုက္ေမးၿပီးေခ်ၿပီ။ ႀကိဳတင္မွာထားျခင္းမရိွသည့္ အတြက္ အခန္းမရပါ။ ျပည့္ေနၾကသည္။ ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္လို႔ရသည့္ ေနရာရွုာသည္။ အထက္ပါ ႐ႈခင္းမ်ိဳးရိွသည့္ ေနရာေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္စရာခံုေတြသည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္အိတ္မ်ားကိုခ်ၿပီး လက္ေတာ့ပ္ထုတ္ကာ online ေပၚတက္ရန္ႀကိဳးစားရသည္။ ၀ိုင္းယာလက္ Access လိုက္ရွာရာ Unsecured Network ကိုေတြသည့္ အတြက္ ၀င္ခ်ိတ္ၿပီး Google ဖြင့္ကာ ဟိုတယ္အခန္းလြတ္လိုက္ရွာသည္။ အခန္းလြတ္ရိွသည့္ ဟိုတယ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အခန္းႀကိဳတင္မွာလိုေၾကာင္းေျပာသည္။ ရသည္ဆိုသည္။ ၂၁ ရက္ည တစ္ရက္ပဲရမည္ဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ညဆိုလည္း မဆိုပါဘူးဟု ပိုင္းျဖတ္ကာ အခန္းယူမည့္အေၾကာင္း ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို "ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနတာလဲ" ဟုေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေဟာင္ေကာင္ကို ဘယ္တုန္းကမွ် မေရာက္ဘူးသည့္ အတြက္ ဘယ္ေရာက္ေနသည့္ မသိသည့္ အေၾကာင္း ေျပာသည္။ ထိုအခါ ဟိုတယ္၀န္ထမ္းက နံနက္ ၁၀ နာရီထိုးအထိ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္မည့္ဟု သတိေပးသည္။ ထိုအခ်ိန္ထက္ လြန္သြားလွ်င္ အာမ မခံႏုိင္ေၾကာင္းပါ ထပ္ေျပာသည္။ ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တကၠစီငွားကာ ဟုိတယ္သြားရန္ ျပင္ရေတာ့သည္။

ဟိုတယ္မရွာမီ မနက္ပိုင္း႐ိုက္ထားေသာဓာတ္ပံု

ကၽြန္ေတာ္ဟိုတယ္ကိုသြားရန္ တကၠစီငွားရာ ပထမတကၠစီသမားက ကၽြန္ေတာ္သြားလိုေသာေနရာကို မသိဟုဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္အံ့ၾသသြားသည္။ လမ္းမသိဘဲ တကၠစီေမာင္းစားေနသည္ကို အထူးအဆန္းျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္တစ္စီးကေတာ့ အဆင္ေျပသည္။ အဂၤလိပ္စကားကို ေရေရလည္လည္ေျပာတတ္သည္။ သူ႕ကိုလိပ္စာျပေတာ့ ေကာင္းလံုကမ္းဖက္ကူးရမည္ဟု ေျပာသည္။ သူလည္း လမ္းညႊန္ေျမပံုစာအုပ္ေလးထုတ္ၿပီးမွ ရွာၿပီးေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ သိသည္ဆို၍ အဆင္ေျပပါသည္။ ဘယ္ေလာက္က်ႏိုင္လဲဟု ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္ရာ ခန္႔မွန္းေျခ ၁၈၀ ေလာက္က်မည္ဟု ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ "တယ္ဟုတ္တဲ့ ဘိုးေတာ္ပါလား" ဟု ျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔တကၠစီကို ငွားၿပီး ဟိုတယ္ရွိရာ ထြက္လာခဲ့သည္။
သူေျပာျပသည္မွာ ဟိုးတုန္းက ေဟာင္ေကာင္မွ ေကာင္းလံုသို႔ ကူးလိုလွ်င္ ကူးတို႔ျဖင့္ ကူးရေၾကာင္း ၂ နာရီခန္႔ၾကာေၾကာင္း၊ ယခု ပင္လယ္ေရေအာက္လမ္းေဖာက္လိုက္မွ ျမန္သြားေၾကာင္း ၁၅ မိနစ္ေလာက္သာ ၾကာေတာ့ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ထိုေရေအာက္လမ္းထဲ၀င္သြားရာတြင္ တယ္လီဖုန္း အဆက္အသြယ္ျပတ္ပါသည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သိသလဲဟု ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းေျပာေနစဥ္ ထိုေရေအာက္လမ္းအျဖတ္၌ ဖုန္းလိုင္း ျပတ္သြားေသာေၾကာင့္ပင္။
ဟိုတယ္ေရာက္ကာနီးလမ္းတြင္ ပတ္ခ်ာလည္ေနသည္။ တကၠစီဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဟုိတယ္ေရွ႕အေရာက္ပို႔ေပးလိုသည္။ လမ္းမွာ အလယ္တြင္ လမ္းျခားအုတ္႐ိုးရိွေသာေၾကာင့္ ဟိုတယ္ကို ျမင္ရၿပီးမွ မေရာက္ႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူပတ္ေမာင္းၿပီး ထိုလမ္းကို ၀င္ရန္ႀကိဳးစားသည္။ မေရာက္ႏိုင္ပါ။ ၅ ပတ္ေလာက္ပတ္ၿပီးမွ သူလက္ေလွ်ာ့ကာ ဟိုတယ္ အေနာက္ဖက္ ကားလမ္းတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်ေပးၿပီး
"သည္ကေန၀င္သြား ဟိုတယ္ေရွ႕ကို ပတ္၀င္လို႔ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။"
ဟုေျပာကာ လမ္းျပရွာသည္။
ကၽြန္ေတာ္က
"ေသခ်ာလို႕လားဗ်ာ။ ခု ၁၀ နာရီထိုးဖို႕ ၁၅ မိနစ္ပဲလိုေတာ့တယ္။ ခင္းဗ်ာလြဲရင္ ကၽြန္ေတာ္က အားလံုး႐ံႈးမွာ တကၠစီခလည္း႐ံႈးမယ္။ ဟိုတယ္ အခန္းလည္းရမွာ မဟုတ္ဘူး။"
ဟု ေျပာရာ သူကေသခ်ာေၾကာင္း။ သည္မွာေစာင့္ေနမည့္အေၾကာင္းေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်က္လံုးမ်ားကို ၾကည့္ကာ ယံုၾကည္ေလာက္သူဟု ယူဆသည့္အတြက္ ဘာမွ် မေျပာပဲ သြားလိုက္သည္။ ဟိုတယ္ေတြပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အခန္းႀကိဳတင္မွာထားသည့္ အေၾကာင္းေျပာကာ အခန္းငွားလိုက္သည္။ ဟဲ ဟဲ .... သည္တစ္ခါေတာ့ အဆင္ေျပပါသည္။ ေတာသားအႀကံ ေဟာင္ေကာင္သား မခံႏိုင္ေတာ့ပါ။ ...
ဟိုတယ္တြင္ ဖြင့္စရာေသာ့မေပးပါ။ ကဒ္ျပားေလးေပးသည္။ ထိုကဒ္ျပားကို ကၽြန္ေတာ့္ ေသာ့မွန္း အမွန္ပင္မသိပါ။ ကဒ္ျပားပါ နံပါတ္အတိုင္း ခပ္တည္တည္ တက္သြားသည္။ ေတာသား ကၽြန္ေတာ္ လူလည္ႀကီး လုပ္သည္။ လမ္းတြင္ေတြ႔သည့္ ဟိုတယ္ ၀န္ထမ္းကို ခပ္တိုးတိုးေတာ့ေမးရသည္။ ကဒ္ျပားေပၚတြင္ ေရးထားေသာ နံပါတ္မွာ ၁၂၀၄ ျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွန္း ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာမသိ။ စင္ကာပူတြင္ ပေရာဂ်က္ စာဖိုင္နံပါတ္စဥ္သည္ကို သတိရ၍ အလႊာ ၁၂ ၊ အခန္း ၄ လား ဟုေမးရာ ကြက္တိမွန္ေနသည္။
အခန္းေရွ႕ေရာက္မွ အခန္းတံခါးကို ေသခ်ာၾကည့္ကာ ဘယ္လိုမ်ားဖြင့္လဲကြာ ဆိုၿပီးစဥ္းစားသည္။ တံခါးတြင္ ကဒ္ျပားထိုးထည့္စရာေလးေတြ႕သျဖင့္ ကဒ္ျပားကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္ရသည္။ ကဒ္ျပားတြင္ ဘယ္လိုဖြင့္ရေၾကာင္း လမ္းညႊန္ေလး ေရးထားသည္။ ကဒ္ျပားေလးကို ထိုးထည့္ၿပီး မီး အစိမ္းေလး လင္းလာလွ်င္ ခလုတ္ကေလးကို ဖိၿပီး ဖြင့္လိုက္႐ုံပင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကဒ္ျပားကို အေပါက္ထဲ ထိုးထည့္ၾကည့္သည္ မီးအစိမ္းေလး လင္းလာသည္ ခလုတ္ကို သူတို႔လမ္းညႊန္ထားသလိုဖိၾကည့္သည့္ မရ။ ၄ ခါေလာက္စမ္းၾကည့္သည္။ မရ။ "ဟာ ဘာလဲကြာ" ဟု စိတ္ထဲျဖစ္လာသည္။ ထိုစဥ္ ဟိုတယ္ ၀န္းထမ္း အနားကို ျဖတ္လာသည့္ အတြက္ တံခါးဖြင့္ေပးရန္ အကူ အညီေတာင္းလိုက္သည္။ သူလည္း ကဒ္ျပားကို ထိုးထည့္လိုက္သည္။ မီးေလးစိမ္းလာသည္။ ၿပီး ခလုပ္ကေလးကို ဖိလိုက္သည္ တံခါးပြင့္သြားသည္။ "ဟာ" ဟု စိတ္ထဲထပ္ျဖစ္သြားသည္။ သူကဒ္ထိုးထည့္ပံု ကို ၾကည့္ရာ ကၽြန္ေတာ္ ထိုးထည့္ပံုႏွင့္ မတူ ကၽြန္ေတာ္ ထိုးထည့္သည္က ေမွာက္ခံု၊ သူ က ပက္လက္။ ေမွာက္ခံု ႏွင္ ပက္လက္ အလြဲကို အေသအခ်ာ မွတ္လိုက္ရသည္။ :D
သူ႕ထြက္မသြားခင္ တံခါးပိတ္ၿပီး ေနာက္တစ္ခါဖြင့္ ၾကည့္သည္။ ပြင့္သြားသည္။ "ေက်းဇူး" ဟု ေျပာၿပီး ၿပံဳးျပလိုက္ရသည္။

(ဗိုက္ဆာသလိုရိွသည္ ေရခဲမႈန္႔စားပါဦးမည္။)